Sá sem furðar sig á tóni þessarar ræðu ætti að kynna sér skjölin hér á eftir   

Í viðmóti Tryggingarstofnunar ríkisins gagnvart öryrkjum og öldruðum er þannig fólgið a.m.k sjöfalt mannréttindabrot, sem leiðir til þess að samskipti stofnunarinnar við bótaþega eru niðurlægjandi vanvirða frá upphafi til enda.     
  Og kjörin eru eftir því.    
   
Ég fæ ekki betur séð en hver sá Íslendingur, sem nær 67 ára aldri eða örkumlast sé beinlínis sviptur flestum mannréttindum sínum og búi þaðan af við skertan ríkisborgararétt. "Hlutlaus" rannsóknaraðili við Háskóla Íslands, dr. Stefán Ólafsson, hefur komist að sömu niðurstöðu eftir öðrum leiðum, ef marka má fréttir útvarps og sjónvarps nú fyrir helgina. Vonandi þarf ekki að stefna þessum afbrotum TR lengra en til samvisku tryggingarráðherra, sem hefur það í hendi sér að afnema tilskipun nr. 808/1998 og skrifa aðra tilskipun sem tryggir jafnræði og lágmarks mannréttindi til handa hverjum þeim sem örkumlast eða nær 67 ára aldri. Nægi ráðherranum ekki dómur samviskunnar mun ég fyrir mitt leyti stefna mínu máli fyrir Héraðsdóm Reykjavíkur, og lengra ef þörf krefur.    
    
Hér sannast það enn, að þar sem grundvallarreglur réttarríkisins eru sniðgengnar getur velferðarríki aldrei þrifist.    

Heiðraði framkvæmdastjóri:  
Hjálagt sendi ég eftirtalin plögg:  
1) Áður sent bréf, dags.22.11.1999 í plakatstærð.  
2) Afrit af bréfi mínu 01.12.1999 til Stjórnar listamannalauna. (trúnaðarmál)  
3) Afrit af bréfi mínu 01.12.1999 til Ríkisskattstjóra og Skattstjórans í Reykjavík. (trúnaðarmál)  
   
 Ég vænti þess að þú hengir plakatið, sem einnig verður fært Forseta Alþingis, upp í húsakynnum stofnunarinnar. Vanti þig fleiri eintök má fá þau keypt hjá leshúsi.    
  Hvert eintak er á kr. 500,-.  Það er kostnaðarverð.   
  Starfsfólk stofnunarinnar á rétt á því að kynna sér þessar athuganir mínar svo hver og einn geti tekið afstöðu til þess hvort hann/hún kærir sig um að vinna daglega eftir reglugerð, sem brýtur mannréttindi á viðskiptavinunum. En 10. gr. laga nr. 62/1994 hefst svo: “Sérhver maður á rétt til tjáningarfrelsis. Sá réttur skal einnig ná yfir frelsi til að hafa skoðanir, taka við og skila áfram upplýsingum og hugmyndum”.   
  Skylda þín við stofnunina er tvímælalaust sú að kynna hugmyndir mínar og hafa með starfsfólkinu umræður um þær. Mér finnst að þið, sem ráðið viðmóti og starfsháttum á þessu sviði eigið rétt á því að ræða málin áður en þau koma til tals á víðara vetvangi í framhaldi af umfjöllun dómstóla. Ekki síst ef starfsfólkið reyndist að einhverjum hluta mótfallið núverandi starfsháttum. Orð ykkar gætu verið þung á metunum í ráðuneyti tryggingamála.    
  Þögn ykkar er vond til afspurnar.   
   
2) og 3) sendi ég þér svo þú hafir undir höndum löglega fengnar upplýsingar um launastöðu mína í dag, en hún er sú að ég hef engar aðrar tekjur en þær 37.609 krónur, sem Tryggingastofnun greiðir mér mánaðarlega í samræmi við reglugerð 808/1998.  
  Þurfi stofnunin að fara inn á gögn mín hjá Skattstofunni ætlast ég til að beðið verði um leyfi til þess hjá mér sjálfum en ekki Tölvunefnd, sem ekkert umboð hefur til að svipta mig sjálfræði þó ég veikist. Að sjálfsögðu mun ég veita það leyfi að athuguðu máli hverju sinni, en lögbrot Tölvunefndar þarf engu að síður nánari skoðunar við.  

Að endingu vil ég benda þér á þá staðreynd, að hefði stofnun þín haft samband við mig strax 12.10.1999 eins og ég væri fullveðja persóna og gefið mér ráðrúm til að bregðast þá við því áfalli, sem örorkumatið var mér - í stað þess að umgangast mig eins og ólögráða persónu - þá hefði ég undireins gert þær ráðstafanir, sem ekki komu fyllilega til framkvæmda fyrr en 01.12.1999. Og þá hefðu mánaðarlegar greiðslur til mín orðið 37.609 krónur strax í upphafi, en ekki 10.377 krónur eins og þið fyrst reiknuðuð mér. Auk þess, sem ég þá strax hefði flutt skattkortið til ykkar og réttilega losnað við 31.969 kr. tekjuskatt af þessari hungurlús.  

Að lokum árétta ég þá einföldu staðreynd að enn vantar 8.960 krónur upp á mánaðarlegar greiðslur Tryggingarstofnunar til mín svo fullnægjandi mannréttinda verði gætt.  
  Og það eru mannréttindin, sem ég er að krefjast fyrst og fremst. Rétt fjárhæð er síðan atriði, sem mér réttilega hlotnast strax þegar réttur minn verður að fullu virtur. Það er galdurinn við réttarríkið.  
  Til þess höfum við endanlega gengist undir skuldbindingar Mannréttindasáttmála Evrópuráðsins með setningu laga nr. 62/1994.  
  Og þau eru enn í gildi.  

Virðingarfyllst  

1.  
Reglugerð nr. 808/1998, um tekjutryggingu samkvæmt lögum um almannatryggingar.  

 Reglugerð nr. 808/1998, er sett með stoð í 66. gr. sbr. 17. og 18. gr. laga nr. 117/1993,um almannatryggingar (ATL), með síðari breytingum sbr. 13. gr. reglugerðarinnar.  
  Reglugerðin sækir m.ö.o heimild sína í lög um almannatryggingar.  
  Almannatryggingar eru lífeyris-, slysa- og sjúkratryggingar sbr. 1. gr. laganna.  
  Rísi ágreiningur um grundvöll, skilyrði eða upphæð bóta leggur sjálfstæð og óháð nefnd, úrskurðarnefnd almannatrygginga, úrskurð á málið (7. gr.). Kæra til úrskurðarnefndar um almannatryggingar skal vera skrifleg og borin fram innan 3ja mánaða frá tilkynningu um ákvörðun. Á skrifstofu Tryggingastofnunar ríkisins skulu liggja frammi sérstök eyðublöð í þessu skyni og skulu starfsmenn stofnunarinnar veita nauðsynlega aðstoð við útfyllingu þeirra (7. gr.a.).  Úrskurðarnefndin er sjálfstæð í störfum sínum og verður úrskurðum hennar  
ekki skotið til annarra stjórnvalda (7. gr.b.).  

Reglugerð nr. 808/1998 fjallar um tekjutryggingu, sem er einn þáttur lífeyristrygginga, sbr. 10. gr. ATL. Um tekjutryggingu er sérstaklega fjallað í 17. og 18. gr. ATL. Rísi ágreiningur vegna reglugerðar nr. 808/1998, um tekjutryggingu verður honum einungis skotið til úrskurðarnefndar um almannatryggingar. Nefndin fer þannig með endanlegt úrskurðarvald innan stjórnsýslunnar.  Slíku máli yrði ekki skotið til heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra eða annarra stjórnvalda.  Skv. reglugerðinni sjálfri er kveðið á um að Lífeyristryggingadeild  
ákvarði um vafatilfelli og ágreiningsmál vegna tekjutryggingar og þær séu kæranlegar til tryggingaráðs, sbr. 11. gr. reglugerðarinnar. Ákvæðið heldur ekki lengur gildi sínu hvað varðar kærur til tryggingaráðs, sbr. 2. gr. laga nr. 60/1999, en þar var úrskurðarvaldið fært frá tryggingaráði til framangreindrar nefndar.  

2.  
Lög um réttindi sjúklinga nr. 74/1997 gagnvart almannatryggingalögum nr. 117/1993 og reglugerðum settum skv. þeim.  

Markmið laga um réttindi sjúklinga nr. 74/1997 (SRL) er að tryggja sjúklingum tiltekin réttindi í samræmi við almenn mannréttindi og mannhelgi og styrkja þannig réttarstöðu þeirra gagnvart heilbrigðisþjónustunni og styrkja ákveðið trúnaðarsamband (1.gr.).ðisþjónusta er svo skilgreind í lögum um heilbrigðisþjónustu nr. 97/1990, (1.2.): "Heilbrigðisþjónusta tekur til hvers kyns heilsugæslu, heilbrigðiseftirlits, lækningarannsókna, lækninga og hjúkrunar í sjúkrahúsum, læknisfræðilegs endurhæfingarstarfs, tannlækninga og sjúkraflutninga.".Lög um réttindi sjúklinga taka til þeirra sjúklinga sem nota (2. gr; sjúklingur:  notandi heilbrigðisþjónustu.) þessa þjónustu, sem skilgreind er í lögum um heilbrigðisþjónustu.  Athugasemdum sjúklings vegna þjónustu á heilbrigðisstofnun skal síðan beint til yfirstjórnar viðkomandi stofnunar skv. 28. gr. SRL., en vilji sjúklingur kvart yfir meðferð getur hann beint kvörtun sinni til landlæknis eða nefndar um ágreiningsmál skv. 5. mgr. 3. gr. laga um heilbrigðisþjónustu nr. 97/1990.  
  Meðferð skv. 2. gr. SRL. er skilgreind sem rannsókn, aðgerð eða önnur þjónusta sem læknir eða annar heilbrigðisstarfsmaður veitir til að greina, lækna, endurhæfa, hjúkra eða annast sjúkling.ð laga um almannatryggingar og laga um réttindi sjúklinga er ólíkt í eðli sínu og er hvorugum lögunum ætlað að taka yfir hin.  Lögum um réttindi sjúklinga er þannig ekki ætlað að tryggja sjúklinga gagnvart stjórnsýslufyrirmælum eða stjórnsýsluákvörðunum um fjárhæð lífeyris-, slysa eða sjúkratrygginga er byggjast á lögum um almannatryggingar. Gildir einu hvort um er að ræða reglugerðir settar af heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra eða einstakar ákvarðanir Tryggingastofnunar ríkisins.  
  Á hinn bóginn taka lög um réttindi sjúklinga ótvírætt til samskipta almennings og þeirra heilbrigðsstarfsmanna er starfa innan stjórnsýslu Tryggingastofnunar ríkisins, að því marki sem þeirra störf við stofnunina falli undir þá meðferð sem skilgreind er í 2. gr. SRL, og þeirrar þjónustu læknis eða annars heilbrigðisstarfsmanns er þar kemur fram.  Hefðbundin störf lækna innan stjórnsýslu Tryggingastofnunar ríkisins svo sem greining, útgáfa læknisvottorða og þar um líkt eru jafnframt ótvírætt háð faglegu eftirliti landlæknis í samræmi við 3. gr. laga nr. 97/1990 um heilbrigðisþjónustu er kveður á um eftirlit landlæknis með heilbrigðisstéttum. Sjúklingar geta að þessu marki kvartað til landlæknis á  
grundvelli 28. gr. SRL., sbr. einnig grein 3.5. í lögum um heilbrigðisþjónustu.  Öðrum málum en þeim er beinlínis lúta að faglegu eftirliti landlæknis með heilbrigðisstéttum eða samskiptum almennings og heilbrigðisþjónustunnar, verður hins vegar ekki skotið til landlæknis.  
3.  
Málskot.Ágreining um grundvöll, skilyrði eða fjárhæð bóta er hægt að bora undir  
úrskurðarnefnd um almannatryggingar skv. 7. gr. ATL.  Ákvörðun nefndarinnar er einungis hægt að vísa til dómstóla þar sem úrskurðarvald hennar er endanlegt.  
  Ákvörðun nefndarinnar er því ekki kæranleg til æðra stjórnsýslustigs eða verður borin undir annað stjórnvald.  Ágreining um gildi reglugerðar nr. 808/1998, um tekjutryggingu og lagaheimild heilbrigðis- og tryggingamálaráðherra til setningar þeirrar reglugerðar er hægt að bera undir umboðsmann Alþingis eða vísa til dómstóla.  

Þó ég teldi nauðsynlegt að greina frá örðugum kjörum mínum - um leið og ég benti óhrekjanlega á það að þau byggjast á reglugerð, sem margbrýtur jafnræðisreglu núgildandi stjórnarskrár - er ég ekki að biðja embættið að liðsinna mér í fjármálum. Ég bendi einvörðungu á þær skyldur, sem 10. gr. laga nr. 62/1994 (lögfesting mannréttindasáttmála Evrópuráðsins) leggur öllum á herðar, bæði embættismönnum, stjórnmálamönnum og okkur hérna niðri á gangstéttunum. Til ákvæða þeirrar greinar er vitnað orðrétt í erindi mínu til embættisins, nánar svo:  “Sérhver maður á rétt til tjáningarfrelsis. Sá réttur skal einnig ná yfir frelsi til að hafa skoðanir, taka við og skila áfram upplýsingum og hugmyndum ...”. (úr 10. gr l. nr 62/1994)  
  En forsvarsmenn Tryggingastofnunar hafa stíflað alla skylduga umræðu um hugmyndir mínar í þessu efni. Erindi mitt við Landlæknisembættið var það eitt að biðja um stuðning við þá kröfu mína, að lýðræðisleg umræða strandaði ekki lengur á ritskoðun þeirra.  Væri ég að mögla um peninga hefði ég að sjálfsögðu farið að ábendingu ráðgjafarkellingarinnar hjá Tryggingastofnun, sem benti mér á þá auðveldu leið að skilja við konuna og öðlast þar með rétt einhleypings og hærri greiðslur. En mitt erindi varðaði jöfn réttindi giftra og ógiftra svo ég sleit öllu sambandi við upplýsingafulltrúa stofnunarinnar á stundinni og hef ekki talað við þær síðan. 
  Prettir og svik koma ekki staðinn fyrir lögrétta hegðun þó einhver stofnun sé reiðubúin til að greiða smáaura fyrir. 
  Hér er komin lýðæðisleg stjórnarskrá sem gildir fyrir alla. 
  Ég læt ekki kaupa mig til að viðurkenna svik við hana. 
  
Máttarstólpar lýðræðisins - eins og franska byltingin  skilgreindi þá - eru þrír:  
  Frjálsræði, jafnræði og bróðurþel.  
  Eins og frökkum sómir er grundvöllurinn settur fram í klassísku formi þar sem frjálsræðið er tesan, jafnræðið antítesan og bróðurþelið konsklúsjónin eða niðurstaðan. Enda trúi ég því, að bróðurþel dafni ekki við önnur skilyrði en þau, að andstæðurnar á milli frjálsræðis og jafnræðis hafi verið leystar með farsælum hætti.  
  Það heitir lýðræði þegar ekkert takmarkar frjálsræðið nema jafnræðisreglan og ekkert takmarkar jafnræðið nema frjálsræðisreglan. En bróðurþelið dafnar.  
  
Í mannlegu eðli eru á hinn bóginn þrír máttarstólpar:  
  Eigingirni, ásælni og valdafýkn.  
  Þessar rótgrónu eigindir okkar hafa kallað á fyrr nefndar þrjár grundvallarreglur lýðræðisins.  
  Til þess að tryggja siðmenntað þjóðfélag.  
  Önnur trygging fyrir bærilegu samfélagi manna hefur enn ekki fundist. Því má segja að lýðræðið sé andsnúið vissum eðlisþáttum mannskepnunnar og bæli þá niður í nafni bróðurþelsins, sem engri kjötætu er vitaskuld eðlislægt.  
  Þetta gerir það að verkum að sífellt þarf að standa vörð um lýðræðið. Sé það ekki gert brestur á með svartnætti mannlegs eðlis: eigingirni, ásælni og kúgun ráðamanna á öllum almenningi, sérlega þeim sem enga dugandi talsmenn hafa.  
  Barbarisminn tekur aftur völdin.  
  
Erindi mitt við Tryggingarstofnun var upphaflega það að benda forvígismönnunum á virðingarleysi reglugerðar nr. 808/1998 fyrir jafnræðisreglu stjórnarskrárinnar. Eins var bent á niðurlægjandi viðmót starfsfólksins, sem gert er að níðast daglega á stjórnarskrá landsins. Þegar engin svör bárust frá ráðamönnum var þeim bent á 10. gr. laga nr. 62/1994, sem skyldar þá til að kynna starfsfólki sínu fram komnar athugasemdir. Þeir kusu að ritskoða umræðuna eins og rökþrota valdamenn jafnan gera og fóru þannig á skjön við frjálsræðisregluna til að kæfa alla umræðu um jafnræðisregluna, að því er virðist í þeim eina tilgangi að bróðurþelið hindri þá ekki í því að spara krónurnar.  
  
Þá mundi ég - eðlilega - eftir því sem þú, Sigurður Guðmundsson, hafðir látið í ljós við fréttamann útvars þegar þú tókst við embætti fyrir skemmstu. En ég skildi þig svo að þú teldir opna lýðræðislega umræðu vera nauðsyn. Enda þótti mörgum þau orð þín í tíma töluð.  
  Því leitaði ég til embættis þíns um að styrkja kröfu mína um það að opnuð verði umræða um brot Tryggingarstofnunar ríkisins og tryggingarráðuneytis á jafnræðisreglu 65. greinar stjórnarskrár okkar (l.nr. 97/1995). Og vísaði til frjálræðisreglunnar í 10. gr l. nr. 62/ 1994.  
  Annað var erindi mitt við stofnun þína  ekki.  
   
Álitsgerð lögfræðingsins mætti því taka sem niðurlægjandi móðgun við mig og aðra, sem hlut eiga að máli. En það geri ég þó ekki. Mér er ljóst að afstaða hans/hennar byggist á ólæsi. Ekki vanalegu ólæsi heldur því sem kallað hefur verið höfðinglegt ólæsi (analfabetismus regalis) í skilgreiningu, sem lögð var fyrir Mannréttindadómstól Evrópuráðsins í máli nr. 47/1991/ 299/370. En kafla úr þeirri skilgreiningu læt ég fylgja þessu bréfi.  
  
Sú kenning lögfræðingsins, að jafnræðisreglan gildi ekki um lífeyrisþega hér þó 65. gr. stjórnarskrárinnar sé orðrétt tekin upp í 1. gr. l. nr. 74/1997 (sjúklingalögin) vegna þess að l. nr. 117/1993 (almanntryggingalögin) og reglugerðir settar samkvæmt þeim gildi ein og alráð um málefni lífeyrisþega, er naumast svaraverð. 
 Hversu oft sem jafnræðisákvæði 1. gr. sjúklingalaganna væru ógilt með slíku þrugli heldur jafnræðisreglan þó áfram að standa í 65. grein stjórnarskrárinnar. Og hún heldur áfram að vera orðréttur textinn úr sjálfu upphafi Mannréttindayfirlýsingar Sameinuðu þjóðanna. Báðum þeim ákvæðum ber öllum að fullnægja svo lengi sem þau skjöl eru í gildi hérlendis, og hvað sem önnur lög segja.  
  Hitt er brestur í undirstöðu þess lýðræðis, sem hér á að gilda. 
  
Vinsamlegur góðmennskutónninn í álitsgerð lögfræðingsins er vissulega af sama toga og viðmót starfsmanna Tryggingarstofnunar ríkisins, sem gert er að umtalsefni í fyrsta bréfi mínu til yfirboðara þeirrar stofnunar.  
  Það er því eftir öðru, að ráðleggingar lögfræðingsins skuli vera þær einar að vísa á dómskefi okkar þar sem flest er til nema réttaröryggi. Sú leið er ekki fær nema maður hefði 10 til 15 ár í það að reka málið alla leið til Strasborgar. Það gerði ég á sínum tíma þegar ég komst að því að frjálsræðisreglan var hér ekki í heiðri höfð. Frá árinu 1994 hefur tjáningarfrelsi verið þokkalega virt af Hæstarétti Íslands.  
  Frjálsræðisreglan er því viðurkennd.  
  Nú á ég ekki lengur nægan tíma eftir af lífi mínu í sams konar aðgerð með jafnræðisregluna. Vonandi fer einhver annar þá torsóttu leið.  
  Yfirlýsing þín um nauðsyn opinnar umræðu fannst mér eins og vonarneisti í miðju svartnætti stórbokkaþagnarinnar, sem lengi hefur ríkt hér. En nú sýnist mér lögfræðingur embættis vera búinn að slökkva þann daufa neista. Opinber umræða um kjör aldraðra og öryrkja heldur áfram að takmarkast við niðurlægjandi hræsnistal bleikra rauðra og grænna atkvæðaveiðimanna, sem enginn getur heldur tekið neitt mark á, því það er eins og þeim sé alveg ókunnugt um þau mannréttindi, sem verið er að brjóta á þessum minnihlutahópum. Þingmennirnir eru því ekki að gegna kalli lýðræðisins, ekki fremur en þið opinberu Herrarnir. Enda kall lýðræðisins fyrirbæri , sem enginn er fær um að gegna nema hafa það í eigin brjósti.  
  Því læt ég málið hér niður falla, en áskil mér rétt til að birta texta lögfræðingsins og svar mitt í dálitlum pésa um þessi mál. Hann heitir Sýnataka af samfélagi og verður bráðlega prentaður sem handrit til dreifingar. 
  Svo við munum, að umræða var þó reynd. 
    
Að lokum set ég hér nánari skýringu á höfðinglegu ólæsi eða:  
   

Og lýkur þar skrifum mínum um lítils megnuga stjórnmálamenn og opinbera þjóna þeirra, sem mér þykir ólíklegt að ég muni framar víkja að í neins konar alvöru. Það er svo dapurlegt að hvísla hugsunum sínum endalaust inn í ærandi þögn ykkar stórbokkanna. Enda væri það einber réttlætishroki að endurtaka frekar þessar sömu einföldu staðreyndir, sem ég hef þó talið skyldu mína að nefna. 

  
Með samúðarkveðjum,  
  
Þorgeir Þorgeirson eða öllu þó heldur kennitala 300433-3409