Séu spólurnan keyptar og hlustað á þær með orðréttu textunum nýtast góðir kostir leikritanna við íslenskukennslu fyrir útlendinga, en þeir eru m.a. þessir:   
a) efni verkanna er spennandi.    
b) málfarið er einfalt og skýrt og gefur trúverðuga mynd af daglegu tali fólks.   
c) verkin eru flutt af fremstu leikurum landsins og það  má því læra framburð af þeim.  
d) nemendur gætu (síðan) spreytt sig á því að þýða leikritin (með leyfi höfundar).

Sögumaður:    
Böðullinn er sá sem framkvæmir hugsun dómarans og heggur höfuðin af sakamönnunum. Böðullinn er vafinn dálítið skuggalegum dýrðarljóma í augum almennings - því eiginlega er hann sendiboði dauðans. En sá sem lætur sig dreyma um starf böðulsins fær ekki að vinna það. Og sá sem vinnur böðulstarfið verður að ganga nauðugur til verka.  
Þannig á þetta að vera.  
Hún sem á að höggvast verður aðalpersónan ...  

Árni:    
Það birtir náttúrlega bæði fyrr og betur í Skagafirðinum.  

Jón:   
Aldrei sagði ég það, Árni minn, þó má það vel vera. Ég hef ekkert verið  að taka grafir þar í morgunsárið. Mér lætur ekki púlsvinna síst svona árla dags.   

Árni:    
En hvað ertu þá að gefa þig í þetta?   

Jón:    
Ég hef ekkert gefið mig í þetta neitt. Mér var bara til sagt að vinna þessi verk hérna með þér í dag. Hvar er glerið? Það er í mér einhver morgunhrollur.  

Árni:   
Við megum ekki klára allt brennivínið ... Eigum við ekki að geyma okkur af því eitthvað til að dreypa á okkur áður en við setjum höfuðin á stengurnar í kvöld, ha?

Jón:
Ég veit ekki betur en þetta sé mitt eigið brennivín sem sýslumaður sjálfur gaf mér, svo líklega ræð ég hvenær ég fæ mér af því og hverja ég traktera. Hvar er það?  

Árni:    
Það er í hnakktöskunni minni þarna aftan við þig.  

Jón:    
Já, svo þú ert bara búinn að að pakka því ofan í þínar hirslur, mínu brennivíni. Og ætlar svo að tilsegja mér hvenær það skuli drekkast. Þú ert lúnkinn, þykir mér.  

Árni:   
Þú baðst mig nú sjálfur að vefja þetta inn í plöggin mín svo það ekki brotnaði. Ég var heldur ekki að segja neitt annað en það að okkur mundi naumast veita af því að treina hressinguna þangað til kemur að seinni verkunum okkar í dag - að reisa stangirnar með höfðunum sakafólksins.  

Jón:    
Þetta er mitt brennivín,sem Yfirvaldið gaf  mér, og mér veitir ekkert af því að treina hressinguna, eins og þú segir. Ber ég ekki ábyrgðina á þessum verkum okkar hérna? Þeir sem gegna háum embættum þurfa mikið af brennivíninu stendur, einhvers staðar í biblíunni.  

Árni:   
Góði besti, vanhelgaðu ekki þennan stað með guðlasti.  

Jón:    
Nú, þetta sagði presturinn okkar einlægt þegar hann var fullur. Og hann var sárasjaldan ófullur.  

Árni:    
Æ, góði, skenktu mér nú sopa.  

Jón:    
Ég hef alla forsorgun og mitt er allt forsvarið á þessu hérna verki. Ég hef hér ekkert að gera með skítfullan grafara.  

Árni: (fer aftur að moka)  
Þú vilt máské heldur vinna einn að því að stangsetja höfuðin þegar allir verða farnir og komið rökkur?  

Jón:   
Ha? Ha? Nei.  
Hana! Fáðu þér sopa, bleyðan ... (raular laglaust) ... Erum við þá þá ...erum við þá sem allir sjá ... undir sama leiði ...Sosososo! Súptu þetta ekki allt saman, mannfýla.  

Árni:   
Nú, ég saup ekkert stærra en þú.  

Jón:    
Ekki nei, þetta rann eins og foss í gljúfur oní þig. Ég kæri mig, sko, minna um að þú verðir skítfullur áður en við erum svo mikið sem hálfnaðir að taka þessa gröf hérna. Ég ber nú einu sinni ábyrgðina á þess verki okkar hérna, sem konungsins embættismaður, en sýslumaðurinn var áður búinn að skikka mig til að framkvæma höggninguna á þrjótunum ... og greiða mér verkalaunin í tóbaki og brennivíni, fyrir nokkru síðan, svo mikið traust ber hann til mín, blessaður ... og góð hefur hún Guðrún verið mér, þó það sé ævinlega kvartandi yfir henni - iss! - þetta vinnufólk.  

Árni:    
Mér er sagt hún eigi það til að stíga upp á stóla ellegar rúmbálkinn til að ná  til að reka stórvöxnum kaupamönnum utan undir, ef henni falla ekki verkin þeirra.  

Jón: (skríkir)  
Ellegar hún lætur þá beygja sig niður. Það er hrein unun að sjá hana löðrunga heljarmenni, sem gætu næstum því stungið henni í vasa sinn, ef þeir þyrðu. Mikil kona maddama Guðrún, þó ekki sé hún stórskorin. Mikil kona, en aldrei slær hún til mín.  

Árni:    
Þú ert nú ekki hennar hjú heldur. Þó þú sért að sniglast þetta kringum það í Hvammi og taka af því snúningana.  

Jón:   
Sniglast hvað? Er ekki mitt embætti þar sem sýslumaðurinn er? Fer ég ekki með refsivöndinn hans? Spurðu þá sem tildæmd hefur verið hýðing í þessari sýslu hvort þeir barasta hafi ekki rétt formerkt hvör að því starfaði.  

Árni:   
Æi, ætlarðu ekki rétt að lofa mér að væta kverkarnar áður en þú stingur flöskunni niður.  

Jón:    
Ég held nú síður. Komdu þér bara að verki aftur!  

Árni:   
Nú er gállinn á þér, djöfuls bara gállinn á þér. Aldrei máttu svo bragða vín að þú ekki farir að pína og kvelja alla þá í kringum þig, sem þú þorir til við.  

Jón:   
Segðu þetta aftur, góði.  

Árni:    
Æ, nei, forláttu mér. Ég bara reiddist þér og sagði svona öldungis vanhugsað. Forláttu mér.  

Jón:  
Þú ert sjálfur búinn að drekka þína borgun fyrir þetta starf hérna og átt hreint enga heimtingu á því að drekka það brennivín sem Yfirvaldið skenkti mér sérdeilislega í bróðerni þar fyrir utan. Og komdu þér barasta að verkinu, maður.  

Árni:  (fer enn að moka)  
... Blöndal sýslumaður hefur náttúrlega rétt þér þessa extrapyttlu svo sem í sárabætur fyrir að hann tók af þér þetta eina verðuga böðulsstarf sem til hefur fallið í sýslunni.  

Jón:    
Hvað áttu við?   

Árni:    
Nú varðstu ekki af böðulsstarfinu hérna? Verður ekki annar fenginn til að höggva delinkventana í þinn stað?  

Jón:    
Nei, öldungis ekki. Yfirvaldið var að sönnu búinn að skikka mig til höggningarinnar. Og láta mig hafa tvo pottkúta af brennivíni. Fyrir utan allnokkuð af tóbaki að verkalaunum. En kom svo að máli við mig á deginum og sagðist hafa farið að hugleiða þetta nánar. Og þótt þá slíkt verk ekki vera við mitt hæfi. En vilja aftur á móti fela mér annað sem þætti stórum verðugra utanlands þar sem slíkar aftökur væru tíðkaðar.  

Árni:   
Var það gröfturinn hérna og staursetning höfuðanna eftir á?  

Jón:    
Já, já, rétt. Og svo skenkti hann mér þessa merkurflösku af brennivíni, í vinargjöf barasta.  

Árni:   
Ertu nú viss um þetta?  

Jón:    
 Auðvitað, maður, hann sagði þetta sísvona.  

Árni:   
Og hvern hefur  hann þá til að vinna að höggningunni í þinn stað?  

Jón:    
Hann orðaði það ekkert við mig, enda má mér vera sama um það úr því sem komið er.  

Árni:    
Ja, segðu nú það. Segðu nú barasta það (tekur sér mokstrarhvíld) Ég kynni þó aldrei að vita þetta betur en þú, ha?   

Jón:   
Hvað ætli þú vitir þetta betur en ég?  

Árni:   
Svo fráleitt sem þér nú sýnist þetta get ég nú samt frætt þig á því hver það verður sem öxina reiðir hérna í dag.  

Jón:   
Nú, hvernig ber það til?  

Árni:   
Ja, vissirðu það nú bara.  

Jón:   
Nú, hver er það þá? Komdu þessu frá þér, bleyðan.  

Árni: (upp úr mokstrinum)  
Það væri máské ekki frágangssök að segja frá þessu, ef maður hefði eitthvað til að væta kverkarnar með, laxi.  

Jón:  
Þú ert að finna þér þetta til að narra út úr mér brennivínið, djöfuls gungan.  

Árni: (mokar enn)  
Nú.  

Jón:    
Hérna er glerið ... En súptu varlega. Þetta verður að treina.  

Árni: (tekur tappan úr, sýpur á, stynur)  
Guðlaun!  

Jón:    
Já, svona ... Nú, hver á að höggva þau þá?  

Árni:    
Guðmundur Ketilsson.  

Jón:   
Ha? Hver er það?  

Árni:    
Bróðir þess myrta, Nathans á Illugastöðum?  

Jón:    
Nú? Guðmundur á Sneis?  

Árni:   
Þar bjó hanna, já. Og nú á Illugastöðum.  

Jón:    
Bittinú! Og vernig veist þú þetta?  

Árni:   
Þetta er ég nú bær um, karl minn, vegna þess að ég heyrði þá sjálfur gera um þetta núna á deginum, Guðmund og Yfirvaldið.  

Jón:   
Nú? Varst þú þar nærri?  

Árni:   
Ekki kannski neinn opinber vottur að því, nei - en ég var staddur þar heima í Hvammi - nærri dyragáttinni hjá Yfirvaldinu. Heyrði þá á tal þeirra Guðmundar, óljóst fyrst, en færði mig þá nær, því enginn var neitt að sinna mér þarna, svo ég heyrði alveg greinilega hvað þeim fór á milli ...  

(fade in)  

Blöndal sýslumaður:   
Væntanlega er hér ekki á ferðinni neinn galgopaskapur og físlska, ha?  

Guðmundur Ketilsson:   
Ég verð að ætla upp á það, að sýslumaðurinn hafi heyrt það rétt, sem ég var að segja. Og mér er það síst af öllu plagsiður að hafa dauðann að fíflskaparmáli. En sé sýslumaðurinn ennú í vafa um um erindi mitt hingað þá get ég vel endurtekið það. Ég vildi gefa mig fram til að höggva sakafólkið sem sýslumaðurinn hefur ákveðið að láta aflífa hér í sveitinni.  

Blöndal:    
Trúlega mundu ýmsir finna meinbugi á þeirri framkvæmd.  

Guðmundur:   
Nú? Er þá annar til þess fenginn?  

Blöndal:    
Nei, nei. Enginn hefur boðist til þess.  

Guðmundur:   
En ég var að bjóða mig til verksins. Hefur ekki sýslumaðurinn allt umboð til til þess að ákvarða þetta? Eru ekki blóðpeningarnir hingað komnir, sem að réttu á að greiða þeim er verkið vinnur?  

Blöndal:   
Ætlið þér að segja mér það að þér gerið mér þetta boð vegna þeirra sextíu ríkisdala sem fyrir það greiðast? Maður í góðum álnum og vandkvæðalaust búandi með arfinn eftir Nathan bróður yðar, ofan á yðar hluta af sterfbúina frá Helgu konu yðar á Sneis. Margfalda þessa fjárhæð sem þér fengjuð fyrir verknað sem almannarómur mundi kalla illvirki? Er fjárgræðgin öldungis botnlaus?  

Guðmundur:   
Ég ætla mér ekki þá dul að fræða Yfirvaldið neitt, og síst af öllu um fjárgræðgi ellegar ábatagirnd. Um sterfbúin hér í sýslunni má hann og gleggst vita, altént þau sem hann tvívegis tíundar með lögleysu og ofbeldi, eins og þau tvö sem mér tilféllu  á næstliðnu ári.  

Blöndal:   
Þér gátuð sjálfum yður um kennt að rugla saman búunum eins og þér gerðuð í þeim tilgangi að koma undan fjármunum við skiptin á búi Natans.  

Guðmundur:   
En það var verk sýslumannsins, og ekkert óviljaverk neitt, að tekinn var hluti af sterfbúi Nathans bróður sem innviklaður var í búið á Sneis þegar Helga dó og skipt á milli útarfa hennar eins og hinu. Og það var til þess eins gert að tvisvar mætti reyta af þessu fé í sýslumannskistilinn hérna í Hvamm.  

Blöndal:   
Það var allt fyllilega lögmætt.  

Guðmundur:    
Lögmætur þjófnaður er líka þjófnaður.  

Blöndal:   
Það er engu líkara en þér ætlið yður að reisa fallið merki Nathans bróður yðar áhrærandi briglanir við yfirvöldin. Hann hefur náttúrlega kennt bróður sínaum þá talnafjölkynngi sem til þarf. Þó hinn kunni ekki að draga lærdóma af því vafasama fordæmi.  

Guðmundur:   
Sýslumanninum er óþarfi að ögra mér neitt með því slysi sem Nathan bróður minn henti. Hjá því sneiði ég af eigin viti, ef svo verður. Reiknigaldur og lymskuklæki þekki ég þá helst þegar þeir bitna á mér ellegar sveitungum mínum ... Lagahrekkir kunna að bítalast í reiðufé hérna megin grafar. Það ragar mig ekki. En eigi fjáraflaklækirnir að verða smánarblettur á saklausum sveitungum mínum þá reyni ég að bjarga því sem í mínu valdi stendur. Og nú vildi ég fá svar upp á erindi mitt hingað.  

Blöndal:   
Það getur ekki orðið neitt af því að þér vinnið þetta verk. Þannig væri það unnið í hefndarhug til þeirra afteknu. Og slíkt væri saurgun á athöfn sem unnin er til að hreinsa óbótamennina.  

Guðmundur:   
Ég er þess albúinn að vinna eið að því að mér gengur ekki til neinn minnsti kali til þessara vesalings dauðabarna sem forögin hafa gert að verkfæri sínu.  

Blöndal:   
Þér gerið þetta þá einasta vegna peningann. Svo sem til að bæta yður upp það sem glataðist við forfæringarnar á sterfbúi Natans, máské. Eruð þér þá reiðubúinn að vinna þetta voðaverk fyrir eina sextíu ríxdali?  

Guðmundur:   
Sextíu ríxdalir eru fátækum mikið fé, sýslumaður góður. Og ganvart þessum verknaði má spyrja hvor er morðinginn, sá sem öxina reiðir eða hinn sem dóminn fellir. Tileveran er gegndarlaus sóun.  

Blöndal:    
Ha?  

Guðmundur:    
Við erum öll  verkfæri þessarar sóunar, hvert með sínum hætti. Sóunin er Guði þóknanleg. Það er ágirndin sem er fjandsamleg öllu því sem lífsanda dregur.  

Blöndal: (undrandi)  
Hvenær lagðirðu þér til þessa rödd.Ég hef heyrt þessa rödd áður?  

Guðmundur:   
Ég fann veslinginn hann Jón Þórðarson, flæking úr Skagafirði, hérna á deginum. Hann var þá ofurölvi og sagði mér óspurt að nú væri hann að drekka  launin fyrir það að hefna bróður míns. Þegar ég innti hann nánar um þetta þá kvaðst hann eiga að höggva þau Agnesu og Friðrik með forláta exi sem Yfirvaldið hefði til þess fengið á amtskostnað - og kostaði 13 ríxdali, sagð'ann. Hann kvaðst hafa fengið verkalaunin  fyrirfram. Tvo pottkúta af brennivíni, sem tóku frá honum vit og rænu í tvo daga, sagð'ann, og troðinn tóbakspung. Mér tilreiknast að allt þetta mundi fást á svosem 3 ríxdali í höndluninni á Höfða. Reiknast mér ekki rétt að 57 dalir af blóðpeningunum fari þá í kistilinn hér í Hvammi?  

Blöndal:   
Við vorum ekkert búnir að gera út um þetta.  

Guðmundur:   
Væntanlega er sýslumanninum ljóst hvers lags meiðingar yrðu úr því að veslingur Jóns ynni þetta verk. Þvílík- ar hantéringar yrðu yrðu þessari sveit - og sýslu - til ævarandi forsmánar. Ætlar nú sýslumaðurinn að kaup þessa forsmán fyrir eina 57 ríxdali.  

Blöndal:    
Ég sagði að það væri ekkert afráðið um þetta. Og náttúrlega er Jón enginn maður í þetta þó nýta megi hann til hýðinga. Ég var að gaspra þetta við karlinn. Það voru önnur verk sem ég ætlaði honum þessu áhrærandi, og var að greiða honum fyrir. Andskotann er hann að fleipra þetta, karlinn.  

Guðmundur:   
Ég hef rætt málið við ýmsa þá sem treystandi væri til að vinna verkið með fullum sóma. Enginn þeirra er fáanlegur. Mér er því málið skyldast - að vinna þetta - úr því Yfirvaldinu þóknast að láta höggninguna gerast hér fyrir augum sveitarinnar.  

Blöndal:   
Það er ekki minna vegna heldur eftir amts ákvörðun að þessi tilhögun er höfð. Þeir gera þetta svo til að spara þann tilkostnað sem hlýst af flutningi dauðsekra til annarra landa.  

Guðmundur:   
Sýslumaðurinn getur sparað sér að segja mér þær sögur að hann fengi því ekki ráðið, að þessir veslingar væru burt fluttir úr sýslunni til að taka þau af . Ef honum ekki gengi það til að hefnast á öllum íbúum sýslunnar fyrir þetta óhappaverk.  

Blöndal:    
Hverslags dylgjur eru þetta?  

Guðmundur:
Er ekki búið að skikka alla ferðafæra bændur til að koma og sjá athöfnina?  

Blöndal:   
Jú, að vísu, eins og siður er þar aftökur tíðkast.  

Guðmundur:   
Má ég þá vænta svars upp á þetta?  

Blöndal:   
Þú sagðist hafa falað ýmsa sem treystandi væri til verksins?  

Guðmundur:   
Já.Enginn þeirra var til þess búinn.  

Blöndal:   
Nefndirðu við þá aðila nokkuð þetta sem Jón, tuskann, Þórðarson var að fleipra?  

Guðmundur:  
Nei. Einasta þá að ég hefði formerkt að hann langaði til þess, en sýslumaðurinn vildi ekki ótilneyddur láta að þei vilja han ... svo fremi annar hæfari fengist ...  

Blöndal:  
Nú?  

Guðmundur:    
Ja, var það ekki svo?  

Blöndal:   
Ætli þú vinnir þá ekki til þessara 60 ríxdala.  

Guðmundur:   
Má ég þá kalla á vott sem ég hafði með mér utan af Vatnsnesi til að vera viðstaddur samningagerð okkar?  

Blöndal:   
Hver er það?  

Guðmundur:   
Jón hreppstjóri í Stapakoti.  

Blöndal:   
Er hreppstjórinn í Stapakoti hér kominn?  Bjóðið endilega honum Jóni í Stapakoti hingað inní stofuna. Skömm er að láta hreppstjórann bíða viðurgerningarlaust eins og umrenning.  

Árni:   
Ja ... ja ...  

Jón í Stapakoti:   
Sæll, Árni minn. Hvernig vegnar þér, góði?  

Blöndal:   
Hvur er þessi maður? Hvað er hann að gera hér?  Hlera?  

Árni:   
Ha? Ég? ... Nei, ég ætlaði bara að aðgæta hvort nú máské félli til handtak á sýslumannsbúinu ...  

Jón Þórðarson:   
Guðmundur Ketilsson er það þá, sem með djöfuls klækjum, er búinn að sölsa höggninguna undir sig. Mikið er hvað ábatagirndin getur dregið menn til að gjöra. 

Árni:   
Þetta verður nú ekki hans ábati.  

Jón:   
En mér er rétt sama. Ég hef hér miklum mun veglegri störfum að gegna. Réttast að hann geri sig að viðundri á því að höggva þau. Ef hann þá ekki gugnar á því.  

Árni:   
Það gerir hann fráleitt. Og hans ábati verður enginn af þessu. Um það má ég helst bera, því Yfirvaldið kallaði mig til að votta þetta tal þeirra ...  

Jón í Stapakoti:   
Mér er fullkunnugt að Guðmundur tekur þetta á sig nauðugur en ekki í neinum hefndarhug.  

Blöndal:   
Hann verður þá að sverja það af sér á sjálfum aftökustaðnum. Peningana reiði ég svo fram að afloknu verkinu.  

Jón í Stapakoti:   
Það var nú einmitt erindi mitt á sýslumannsins heimili nú  að gefa Yfirvaldinu til kynna að Guðmundur vill ekki taka við þessu fé.  

Blöndal:   
Er það rétt?  

Guðmundur:   
Já.  

Jón í Stapakoti:   
Honum þykir þetta vera blóðpeningar og hann vill ekki láta þá um sínar höndur fara. Þvíeins hefur hann gefið þetta fé til fátækrasjóðs í Kirkjuhvammshreppi og beðið mig að taka við því beint úr höndum sýslumannsins.  

Blöndal:   
Það lætur sig ekki gjöra. Sá sem vinnur verkið hlýtur að taka við verkalaununum þar fyrir. Honum er svo sjálfrátt að ráðstafa fénu að vild sinni.  

Guðmundur:   
Ekki ætlar sýslumaðurinn að gera neinum auðvelt fyrir þegar hann gerir upp sakirnar við þessa sýslu.  

Blöndal:   
Ég fer ekki að ganga í berhögg við lögin af einni saman hlífðinni - ellegar til að hlaupa eftir sérviskudyntum þessa nýja böðuls okkar.  

Guðmundur:  
 Það verður þá svo að vera ...  

Árni:   
Svo var það vottað af okkur Jóni í Stapakoti báðum - og sýslumaðurinn veitti brennivín. Og ég fékk líka.  

Jón Þórðarson: (hlær)  
Jæja, nú ætlar Yfirvaldið að freista Guðmundar: Að halda blóðpeningunum (hlær) Að freistast til að láta þá ekki af hendi aftur þegar þeir á annað borð verða komnir í lúkurnar á honum.  

Árni:   
Vart trúi ég honum verði neitt af því. Guðmundi var það bersýnilega nauðugt að þurfa að snerta þessa blóðpeninga. Hann var þá sótrauður í framan og tuldraði eitthvað í barm sér. Eigi hann eftir að gera vísu um Yfirvaldið ... ja, sú verður ekki fögur ... eftir augnagotunni að dæma sem hann sendi honum Blöndal þá ...  

Jón:   
Hvað er þetta, maður? Ertu barasta að klára brennivínið mitt. Var ég ekki að segja þér að við yrðum að treina okkur þetta ... og komdu þér nú að verki, manndjöfull  ... (raular laglaust)  

Árni:   
Æ, góði vertu nú ekki að guðlasta hér á þessum stað.  

Jón:    
Sér er nú hvert guðlastið. Má maður ekki fara með kveðskapinn prestanna?  (raular) Úti er þá, þá. Úti er þá, þá. Úti er þá, þá. Úti er þá allt eymdastjá. Og Einar kominn í víti ...   
(fadeaout)  

Sögumaður:    
Nú fjölgar um tvo þessum örsmáu starfandi mannverum  í Þrístöpunum.   Þeir fyrri tveir eru langt komnir að taka  gröfina. Hún er eins og dimmbrúnt sár í gulgráan móinn. Hinir nýkomnu færa með sér saman vafið klæði og breiða það yfir pallinn og höggstokkinn austast á háhólnum. Þannig kviknar skyndilega rauður depill, næsta fjarstæður í öllum þeim gráma. Neðan frá Þingeyrum silast lítill hópur út í moguninn, líkastur annarlegum rekstri undan ósýnilegum rekstrarmanni. Þetta er fanginn Friðrik Sigurðsson ásamt tveim prestum og nokkrum fleiri. Hópurinn lötrar þögull og mórauður ögn til hliðar við reiðgöturnar fram í Vatnsdalinn.  

(sellóstefið)  

Friðrik:   
Það þegja allir ... Eigum við ekki ... eigum við ekki syngja þá?  
(söngur: Allt eins og blómstrið eina) 
Ofan úr Vatnsdalnum stefnir annar minni hópur með fangann Agnesi Magnúsdóttur og  nálgast þennan fjarstæðurauða depil í algráum vetrarmorgni. Nú fer að vakna frýs og hófadynur í morgunkyrrðinni, því bændur hafa gegnt kalli Yfirvaldsins að koma til þessarar athafnar. Fylkingin utan frá Þingeyrum nálgast einnig þennan rauða depil.  
(söngurinn - sellótónlistin)  

Agnes:   
Skelfing verður mér eitthvað þungt til gangsins í dag. Ég hef nú setið svo í náðum upp á síðkastið.  

Séra Þorvarður:   
Við skulum biðja á göngunni.  

Agnes:    
Og mannferð um alla sveitina ... svona snemma dags ... hvaða söngur er þetta?  

Séra Þorvarður:  
Ég heyri ekkert. Hvernig söngur er það?  

Agnes:   
Sálmasöngur, trú ég.  

Séra Þorvarður:   
Mikil er náð Drottins og órannsakanlegir vegir hans.  

Sögumaður:   
Það var mjög  jafnsnemma að komið var með Agnesu ofan frá Kornsá og Friðrik neðan frá Þingeyrum. Þröng var orðin norðan og vestan í hólaþyrpingunni umhverfis gröfina þar sem bændunum hafði verið til sagt að hafa sig meðan á athöfninni stæði. Skraf manna hljóðnar þegar Friðrik gengur rakleitt að mannvirkinu á austasta hólnum. Í móunum suður og austur af hólaþyrpingunni standa nokrir unglingar kringum hesta aðkomufólksins. (hestur) Hópurinn með Agnesu nam staðar sunnan undir hólnum. (hestur)  

Agnes:   
 Má ég nú setjast hér?  

Séra Þorvarður:   
 Jú, bíddu við, ég ætla að setja undir þig brekán hérna á þúfuna.  

Agnes:   
Vill ekki presturinn sitja hjá mér? ...(hestur)  ...  Eru þeir komnir með Friðrik?   

Séra Þorvarður:   
Já.  

(hestur)  

Agnes:   
Mér er kalt. Fæ ég ekki meira að drekka?   

Séra Þorvarður:   
Gefiði henni að drekka.  

Agnes: (sýpur af flöskunni)  
Hvað er nú ? Eru þeir að höggva hann? Guð minn góður, gefiði mér aftur ... (sýpur) Hvað þessi skjótti þarna er fallegur. Hver á hann? Hver skyldi eiga þennan hest?  

Séra Þorvarður:   
Ég veit það ekki góða mín.  

Agnes:    
 Aldrei hefur neinn gefið mér hest. Mig langar til að eiga þennan hest. Sá presturinn þegar hann var að velta sér áðan? Æðarnar þandar út í skinnið á lærvöðvunum og strengdur kviðurinn. Þá reisti hann sig  á framlappirnar með iðandi bringuna, sat örlitla stund og hlustaði. Svo reif hann sig á fætur. Rykkti aftur makkanum og reif sig á fætur. Alveg ótrúlegt.  Hann stendur þarna á jörðinni, reisir makkann langt langt upp yfir Vatnsdalsfjall, þenur hvern vöðva í endilöngum kroppnum, teygir svo fram hausinn og hristir af sér moldina, fyrst af herðakambinum, svo aftur eftir hryggnum og síðunni ... Gefiði mér að drekka ... drekka. Gefiði mér hest, skjótta folann þarna, ha ...  

Blöndal: (í fjarska)  
 ... Dæmist því rétt vera ... að Friðrik Sigurðasson hefur fyrirgert lífi sínu og skal höggvast með öxi ...  

Agnes:   
Nei, nei ... það má ekki lesa þetta aftur ...  

Blöndal:   
... en höfuðin setjast á stengur ...  

Agnes:    
Nei, nei.    - Biðjið hann lesa þetta ekki. Gefiði mér að drekka! (sýpur) Nú er hann hættur að lesa þetta og farinn að horfa á Skjóna minn sem er þrílitur. Og fjörugur eins og vatnanykur. Það geisla í honum augun. Ekki kann hann að lesa. Þess vegna hefur hann svona góð augu. Sko. Hann er nærri því höttóttur, samt er annað eyrað hvítt. Guð minn góður, hvað svona hestur væri ljótur ef hann nú kynni að lesa og fara með ... Nei, nei, nei. Presturinn bað mig að hugsa gott og fallegt um alla. Enginn getur hugsað neitt fallegra en svona risastóran skjóttan hest á beit í haganum, ef hann er nú í tilbót þrílitur, næstum því höttóttur, þó ekki alveg. Og með hálfa blesu. Enginn getur nokkurn tíma hugsað neitt fallegra en svona stóran og sterkan og eldfjörugan hest sem stendur á jörðinni. Vöðvarnir iða undir hánni ... Drottinn minn góður.  

Séra Þorvarður:  
Nú kemur Yfirvaldið að sækja okkur.  

Agnes:   
Nei, má ég ... má ég bara hugsa um Skjóna?  

Blöndal:   
Þá er komið að því.  

Séra Þorvarður:  
Komun þá í Drottins nafni.  

Agnes:   
Má ég ... má ég.  

Blöndal:   
Gefiði henni hressinguna ...  

Agnes:   
Gefiði mér að drekka.  

Blöndal:  
Haldið þér yfir um hana, prestur minn. Hún er bersýnilega of örmagna til að ganga sjálf.  

Séra Þorvarður:    
Svona, barnið mitt, svona ...  

Agnes:   
Ekki barnið þitt, barn dauðans ...  

Séra Þorvarður:  
Reynum að biðja, vertu sterk. Ekki guðlasta núna.  

Agnes:   
Strax og ég hætti að hugsa um hestinn minn þá fer ég að hugsa svo ljótt. Þá fer mér aftur að finnast ljótt um Yfirvaldið og sóknarprestinn fyrir að ... fyrir þeirra forsómun á náðunar ... Ég veit ég má það ekki, en vill presturinn leyfa mér að hugsa bara um hestinn minn? Þetta er fyrst hestinn sem ég hef nokkru sinni eignast.  

Séra Þorvarður:   
Hugsaðu þá um hestinn, barnið mitt. Ég skal biðja  

Agnes:  
Hvað eru allir þessir menn að gera hér?  Mér finnst eins og þeir ætli að fara að horfa á okkur Guðmund á Sneis gera eitthvað sem aðrir mega ekki sjá. (kallar) Vill ekki einhver þessara manna færa mér hest, ha? ... Ha? Færa mér hest ...  
    
Blöndal:    
Fanginn Agnes Magnúsdóttir ...  

Agnes:   
Nei, nei. Látð hann ekki fara að lesa þetta aftur. Ekki lesa þetta meira ... þá fælist hann Skjóni minn.  

Blöndal:  
Við fríum hana þá við því.  

Séra Þorvarður:   
Við skulum krjúpa hérna - svona - og biðja. Legðu nú höfuðið hérna. Svona. Ég er hjá þér. Held um þig - svona. Faðir vor, þú sem ert á himnum ...  

Agnes:   
Mig langar að sofna ...  

Séra Þorvarður:   
Helgist þitt nafn ...  

Agnes:   
... og dreyma. Stóran, eldfjörugan skjóttan strokuhest.   

(öxin fellur, langdregin stuna frá tilhorfendunum)  

Séra Þorvarður: (tuldrar bænina áfram)  

(löðrungur)  

Blöndal:  
Hér lítur enginn undan.  

(lokatónlist)