deutsch 
 
Af íslensku á þýsku (isländisch-deutsch)
Thorgeir Thorgeirson:  
Hirngespinste   
(aus "Alltägliche Menschen")    
Zwei Sonette Freiheit I Freiheit II    
   
Inselbewohner
Þorgeir Þorgeirson:  
Hindurvitni   
(saga úr "Kvunndagsfólki")     
Tvær sonnettur: Frelsi I Frelsi II      
   
Eybúasaga
 
Af þýsku á íslensku (deutsch-isländisch):
Bertolt Brecht: 
Vom ertrunkenen Mädschen
Bertolt Brecht: 
Kvæði um drukknaða stúlku
 
 
 
 
 



 
Þorgeir Þorgeirson 
Hindurvitni 
Thorgeir Thorgeirson
Hirngespinste
© leshús                                                                                                 © Übersetzung Coletta Bürling
 
Sá sem ferðast nógu einn um heiminn verður skygn.  
  Einveran grefur tómarúm í sálina. Svo fer eitthvað í gang og fyllir sálartómið af myndum.  
  Hægt og skyndilega.  
  Þegar hugmynd er orðin til vaknar þörf til að kasta henni frá sér út í heiminn.  
  Og heimurinn tekur svo eðlilega við hugmyndum  að maður furðar sig ekki á neinu sem fyrir augun ber.  
  Ekki strax.  
  Kannski er heimurinn líka bara hugmynd? 
Wer oft genug allein durch die Welt reist, wird  hellsichtig.         
  Das Alleinsein gräbt ein Vakuum in die Seele. Dann setzt sich etwas in Bewegung, füllt das seelische Vakuum mit Bildern.        
  Langsam und plözlich.        
  Wenn eine Idee entstanden ist, erwacht das Beürfnis, sie in die Welt zu expedieren.        
  Und die Welt nimmt Ideen so gelassen auf, dass man sich eigentlich über nichts wundert, was einem vor Augen kommt.        
  Nicht gleich.        
  Vielleicht ist die Welt auch nur eine Idee? 
 
Liðlangt sumarið hef ég ekið um og sýnt bíómyndir     í fiskiplássum við ströndina. Oftast fyrir hálftómum húsum. Flestar  nætur hef ég verið einn með bílnum mínum á ferð um landið.  
  Á dögunum þegar ég var að koma frá Hornafirði, á leið til  Fáskrúðsfjarðar, blés vindur af hafi og sól byrjuð að skína á láglendið  neðra. Þokubakki á heiðinni.  
  Um leið og ég ók bílnum úr bjartri morgunsólinni upp í gráan þokuheiminn fór ég að hugsa.  
  Hvað var þetta sem þú sást þarna niðurfrá? Bær við veginn og hálfhrunið hlið, fjárrétt innan við girðinguna. Fólk að raga féð. Svona snemma dags?  
  Klukkan varla orðin sex. Smalar það á næturnar?  
  Var það ekki að eyrnamarka nýborin lömb? Núna  
undir haustið? Og vorull á fénu. Var ekki þarna eyðibýli þegar þú fórst suðurhjá í fyrradag? Eða þá klæðaburður fólksins?  
   - Svona föt voru tíðkuð löngu fyrir stríð, segi ég upphátt við bílinn. Þetta er bara einhver sýn. 
Den lieben langen Sommer bin ich herumgefahren und  habe in kleinen Fischerdörfern an der Küste Kinofilme  vorgeführt.         
  Ziemlich oft vor halbleeren Sälen. Die meisten Nächte war ich auf meiner Fahrt rings um die Insel allein mit meinem Auto.        
  Vor einiger Zeit, als ich von Hornafjördur auf dem  Weg nach Fáskrúdsfjördur war, blies der Wind vom        
Meer, die Sonne  strahlte auf das Tiefland unten. Auf        
dem Paß eine dichte  Nebelbank. In gleichen Moment, in dem ich das Auto aus der  hellen Morgensonnne in die graue Nebelwelt steuerte, begann ich nachzudenken.        
   - Was war das, was du da unten gesehen hast? Ein Hof am  Wege und ein halbzerfallener Tor, ein  Schafspferch innerhalb  der Einzeunung. Leute, die sich mit den Schafen zu schaffen machen. So früh morgens? Es war ja gerade erst sechs Uhr. Treiben sie die Schafe in der Nacht? War man nicht dabei die Ohren der neugeborenen Lämmer zu markieren? Jezt zum  Herbst hin? Und die Schafe alle mit Frühjarswolle. War das  nicht ein verlassener Bauernhof, als du vorgestern an ihm  vorbeifuhrst? Oder was war mit der Kleidung der Leute?        
   - Solche Sachen waren lang vor dem Krieg in Mode, sagte ich  laut zum Auto. Das ist bolß eine Illusion. 
 
Og nú heyri ég mig segja þetta hátt við bílinn minn aftur þegar ég rifja atburðinn upp fyrir mér viku seinna á leiðinni  frá Ólafsfirði yfir Fljótin til Siglufjarðar. Afraksturinn af sýningunni í Ólafsfirði nægði ekki fyrir gistingu svo ég lagði mig í bílnum rétt utan við bæinn. Bíllinn kólnaði og vakti mig um lágnættið. Það er að koma sunnudagur og ég verð með eftirmiddagssýningu í Siglufjarðarbíói.    
  Fram undan eru Fljótin. Úr þeirri sveit var móðurfólkið mitt  en samt hef ég aldrei komið þangað fyrr svo ég muni.    
  Undarleg tilfinning grípur mig þarna í næturhúminu.    
   - Handan við ána, undir fjallinu, er bærinn Hamar og hinu megin við fjallsöxlina er prestsetrið Barð, heyri ég sjálfan mig segja um þennan ókunna stað.    
  Hvernig veit ég þetta?    
  Kristján móðurafi minn hafði verið alinn upp á Hamri. Faðir hans druknaði í hákarlalegu snemma í janúar 1876, viku áður en afi fæddist. Það var ómegð fyrir hjá Önnu langömmu minni og krakkinn fór á niðursetningsuppboð. Hjónin á Hamri fengu hann. Þau voru fullorðin og barnlaus. Í bernsku lék hann afi minn sér þess vegna við huldubörn úr hamrinum ofan við bæinn. Hann sagði mér ungum æskuminningar  sínar og fleiri huldufólksögur, útilegumannasögur og Fornaldarsögur Norðurlanda, sem hann kunni utan að.    
  Nú ek ég í norðvestur gegnum húmið og þessa ónotalegu tilfinningu af því að þekkja landið þó ég hafi aldrei séð það áður.    
  Þetta er eins og að vera tveir menn í einu - annar horfir á landið eins og það er, hinn þekkir það eins og það var. Bærinn fram undan heitir víst Hraun. Þaðan var hún  Rósa amma mín. Hjón af kynslóð afa og ömmu voru tíðast úr sömu sveit. Rósa og Kristján fluttu til Siglufjarðar aldamótaárið og bjuggu þar síðan rösk fjörutíu ár. Ég kom til þeirra þriggja mánaða gamall og var hjá þeim seinustu átta árin sem þau héldu heimili.  
Und jetzt höre ich mich das wieder laut zu meinem Auto sagen, als ich mich auf dem Weg von Ólafsfjördur  über Fljótin nach Siglufjördur diese Szene wieder durch den Kopf gehen lasse. Der Erlös der Vorstellung in Ólafsfjördur reichte nicht einmal für eine Übernachtung im Hotel, deswegen legte ich        
mich kurz hinter dem Ort im Auto zum schlafen hin.        
  Das Auto kühlte aus, und mitten in der Nacht wachte ich auf. Bald ist Sonntag, und ich habe eine Nachmittagsvorstellung im Kino von Siglufjördur.       
  Vor mir liegt die Gegend Fljótin, aus der meine Vorfahren mütterlicherseits kamen, aber trotzdem bin ich nie vorher dort gewesen, soweit ich mich erinnern kann. Ein  merkwürdiges Gefühl ergreift mich im nächtlichen Dunkel.      
   - Auf der anderen Seite des Flusses dicht am Berg liegt der Hof Hamar, und auf der anderen Seite des Bergrückens ist der Pfarrhof Bard, höre ich mich selber sagen. Wieso weiß ich  das?      
  Kristjan, mein Großvater mütterlicherseits, war auf Hamar aufgewachsen. Sein Vater ertrank beim Haifischfang Anfang Januar 1876, eine Woche bevor mein Großvater geboren wurde.  Meine Urgroßmutter Anna hatte schon vorher eine große Schar unmündiger Kinder zu versorgen, und das Jüngste wurde nun von der Gemeindeverwaltung zu den Leuten in Pflege gegeben, die den geringsten Kostenzuschuß dafür verlangten. Die  Ehelaüte auf Hamar bekamen es. Sie waren nicht mehr ganz jung und ausserdem kinderlos. In seiner Kindheit spielte mein Großvater deswegen mit den Kindern von  Unterirdischen aus dem Felsen oberhalb des Hofes. Als ich klein war erzählte er mir seine Kindheitserinnerungen und andere Geschichten von Unterirdischen und von Geächteten und die nordischen Vorzeitsagen, die er auswendig kannte.       
  Jetzt durchfahre ich in nordwestlicher Richtung die Dämmerung und verspühre dieses seltsame Gefühl, die Gegend zu kennen, obwohl ich sie nie zufor gesehen habe. Es ist als ob man gleichzeitig zwei Personen sei - die eine sieht die Gegend, wie sie ist, die andere kennt sie wie sie war. Der Hof vor mir heißt ganz bestimmt Hraun. Von dort stammt meine Großmutter Rósa. Rósa und Kristjan zogen im Jahr 1900 nach Siglufjördur und lebten dann etwa vierzig Jahre dort. Ich kam als Dreijähriger zu ihnen und war die letzten fümf jahre, in denen sie noch einen eigenen Haushalt führten, bei ihnen. 
 
Yfirleitt sagði afi mér ekki draugasögur. Amma ekki heldur nema stöku sinnum var hún að stríða mér á Þorgeirsbola, en hann var tarfur sem gengið hafði aftur nýfleginn, dró húðina á eftir sér og blóðugur holdrosinn vissi upp. Þetta var mannskæður draugur og hafði einmitt sést við æskuheimili hennar, Hraun í Fljótum.    
  Og hvaða þúst er nú þarna fram undan við veginn? Þetta hreyfist og dregur einhverja dræsu. Hraun stendur skýrum stöfum á vegskiltinu.    
   - Djöfuls hindurvitni, segi ég við bílinn og gef  honum meira bensín. Þústin stækkar og verður greinilegri. Þetta er kolsvört skepna og dregur húðina. Andartak hverfur  mér allur vafi.    
  Nú er Þorgeirsboli að birtast mér. Aldrei hafði ég hugsað mér hann svona kolsvartan. Eða gengur ekki skepnan hálfupprétt?    
  Þegar nær kemur verður þetta smám saman að manni sem staulast kengboginn yfir móana ofan við veginn. Og dregur frakkann sinn.    
   - Djöfuls léttir að sjá lifandi mannveru.    
  Bíllinn stansar um leið og ég segi þetta. Ég opna framhurð.    
   - Ertu langt að fara? segi ég við manninn.    
   - Siglufjarðar.    
  Hann er á að geta um sextugt, stórvaxinn og dökkklæddur. Það eru ælukleprar á jakkaboðungnum og vínþefur þegar hann sest inn í bílinn. Hann skelfur af  kulda og þynku. Hendurnar sprungnar af saxa í  greipunum, andlitið stórskorið og maðurinn hálfsköllóttur. Blóðug rispa uppi á skallanum og sprungin æð í vinstra auga.    
  Þetta gerir hann svolítið annarsheimslegan.     
  En það er gott að hafa mannlega veru hjá sér í bílnum og jafnvel gubbulyktin af honum er notaleg. Það hefur verið ball á Ásnum í gærkvöldi og hann misst af öllum  ferðum. 
Normalerweise erzählte Großvater mir keine Gespenstgeschichten. Großmutter auch nicht, nur ganz selten neckte sie mich mit dem Bullen thorgeir; das war ein Gespensterstier, der abgehäutet das Fell hinter sich herschliefte, und das blutige Fleisch war zu sehen. Diese Spukgestalt war für Menchen sehr bedrohlich und hatte sich eben auf Großmutters elterlichem Hofe, Hraun in der Gegend Fljót, blicken lassen.        
  Und was für ein Gebilde ist das nun da forn auf dem Weg. Das bewegt sich und schleift irgendeinen Fetzen hinter sich her. Hraun steht deutlich auf dem Wegweiser geschrieben.         
   - Verdammte Hirngespinnste, sage ich zu meinem  Auto und trete aufs Gaspedal.         
  Das Gebilde wird grösser und deutlicher. Es ist eine      
kohlschwarze Kreatur und schleift die Haut hinter sich her.         
  Für einen kurzen Moment fällt jeder Zweifel von mir ab; das ist der Bulle thorgeir, und er zeigt sich mir. Niemals hatte ich ihn mir so kohlschwatrz vorgestellt. Aber geht diese Kreatur nicht halb aufrecht?  
  Beim Näherkommen wird sie langsam zu einem Mann, der sich in gebücketer Haltung über die Moorwiesen oberhalb des Weges fortschleppt. Und der seinen Mantel hinter sich herschleift.        
   - Menschenkind, was für eine Erleichtung, einen lebendigen Menschen zu sehen!         
  Der Wagen hält im gleichen Moment, in dem ich das sage. Ich öffne die Vordertür.         
   - Hast du's noch weit?         
   - Bis Siglufjördur.         
  Er ist schätzungsweise um die sechzig, hochgewachsen und dunkel gekleidet. An den Jackenschößen sind halbgetrochnete Reste von Erbrochenem, und er riecht nach Alkohol, als er sich in das Auto setzt. Er zittert vor Kälte und Katzenjammer. Er  hat tiefe Schrunden in den Handflächen, grobe Gesichtszüge und  eine Halbglatze. Auf dem Kopf eine blutige Schramme  und eina geplatzte Ader im linken Auge. Das macht ihn ein wenig unweltlich.         
  Aber es ist gut ein menchliches Wesen bei sich im Auto zu haben, und sogar sein Kotzgestank ist erträglich. Gestern ist in Ás eine Tanzveranstaltung gewesen, und er hat alle Heimfahrtsgelegenheiten verpaßt. 
 
 -  Seilstu í aftursætið. Þar á að vera lögg í flösku, segi ég. Ertu ekki skelþunnur?    
  Það snörlar vinalega í nefinu á honum. Hann fær sér lítinn sopa og skygnir svo glerið við ljósinu, geymir sér seinustu leifarnar í flöskunni.    
  Verður skrafhreifinn. Kannast við móðurfólkið mitt.    
   - Þó nú væri. Tona móðurbróður þinn þekkti ég vel.Við unnum saman. Langt síðan. Djöfull sem hann Toni var alltaf óheppinn. Alveg frá fyrstu tíð.    
  Hann kann sögu af því.    
   - Toni átti sér góðan vin. Langt síðan.Var þá ungur maður. Þeir að spásséra niðrá bryggju að kvöldi til og rabba svona saman. Á leiðinni heim - man ég - af  skemmtun. Allt í einu er hinn hættur að ansa. - Hvar ertu? segir Toni en hinn er þá hvergi. Fannst svo hauslaus eftir langa leit. Hafði gengið á vírstag í myrkrinu og sneitt af sér hausinn án þess að ropa einu sinni. Hætti bara að ansa.    
  Óheppnari gat hann verið, hugsa ég með sjálfum mér. Segi þó ekkert. Toni var altént sá sem lifði.    
   - Æ, ég veit það ekki, segir farþegi minn og verður grafalvarlegur. Er það alltaf heppni að vera lifandi?  
   - Ha?    
   - Besti vinur manns bara hættir að ansa. Ekkert eftir nema þegjandalegt myrkrið í kring. Er það ekki líka dauði? 
 - Faß mal auf den Rücksitz. Da ist noch ein kleiner Rest in der Schnapsflasche. Bist du nicht völlich verkatert?       
  Aus seiner Nase kommt ein freundliches Schnauben. Er nimmt sich einen kleinen Schluck und hält dann die Flasche gegen das Licht, hebt sich die letzten Tropfen auf. Wird ganz redselig. Kennt meine Verwandten mütterlicherseits.       
   - Na, und ob. Deinen Onkel Toni kannte ich gut. Wir haben zusammen gearbeitet. Lange her. Teufel, was für ein Pech der Toni immer hatte. Von Anfang an.        
  Er kann da eine Geschichte erzähken.         
   - Toni hatte einen guten Freund. Lange her. War damals jung. Spazieren die da so abends unten auf der Anlegebrücke rum und unterhalten sich. Auf dem Nachhauseweg - glaub' ich - von irgendeinem Fest. Auf einmal kriegt er keine Antwort mehr von dem anderen. Wo bist du? sagt Toni, aber der andere ist  nirgends zu sehen. Wurde dann nach langer Suche ohne Kopf gefunden. War in der Dunkelheit gegen eine Stahltrosse gelaufen und hatte sich den Kopf abgesäbelt, ohne auch nur einen Mucks von sich zu geben. Antwortete bloß nicht mehr.         
    Wenn's mehr Pech nicht war, dachte ich bei mir. Sagte aber nichts. Toni war ja immerhin noch am Leben.         
   - Ach, ich weiß nicht! sagt mein Mitfahrer und wird todernst. Ist er denn immer ein Glück, am Leben zu sein?         
  - Was?         
  - Jemands bester Freund hört einfach auf zu antworten. Nur noch zweigende Dunkelheit ringsum. Ist das nicht auch  der Tod? 
 
Ég lít á manninn. Hann minnir mig á Tona frænda. Og ég segi honum frá fermingunni minni. En ég fermdist á sunnudagsmorgni að haustlagi og tekið til altaris um leið. Toni náttúrlega skelþunnur en  vildi endilega koma með mér til altaris. Kraup þar við hliðina á mér. Út undan mér sá ég hvar risavaxin vélamannshönd frænda míns greip um fínlega hönd prestsis og lyfti undir. Það slokaði í þegar Toni saup út úr kaleiknum. Og stundi við.     
  Farþegi minn hlær oní sig.     
   - Og hvað gerði presturinn?     
   - Hann gat nú lítið gert. Hinn var svo miklu sterkari. Hann sótti bara meira vín í kaleikinn handa þeim, sem eftir voru.     
  Farþegi minn verður aftur grafalvarlegur.     
   - Guð er áreiðanlega kona, segir hann eftir stundarþögn.     
   - Nú? segi ég hissa.     
   - Ja, því var Gabríel sendur til Maríu ef Guð er karlkyns?     
  Og nú skellihlær hann, sýpur því næst aftur á brennivíninu. Stynur.     
   - Kvenfólk þarf nú sitt, segir hann og verður svo alvarlegur á ný. Samt fær maður aldrei að pota þó maður sé  að elta þessi skröll um allar sveitir. Stelpurnar segja að maður sé sköllóttur og gamall en kerlingarnar vilja bara stráka. Þeir eru fjörmestir.     
  Nú skellihlær farþegi minn, hvolfir í sig dreggjunum úr flöskuni og kerrir aftur hnakkann til að ekkert verði nú eftir. 
Ich schaue den Mann an. Er erinnert mich an Onkel Toni. Und ich erzähle ihm von meiner Konfirmation. Ich wurde nämlich an einem Sonntagmorgen im Herbst konfirmiert und ging Gleichzeitig zum Abendmahl. Toni, natürlich fürterlich verkatert, wollte aber unbedingt mit mir zum Abendmahl gehen. Kniete da an meiner Seite. Aus den Augenwinkeln sah ich die riesige Maschinistenpranke meines Onkels dir zarte Priesterhand packen umd dem Kelch kippen. Es gluckerte, als Toni aus dem Kelch trank. Und dann aufstöhnte.         
  Mein Passagier lacht in sich hinein.         
   - Und was machte der Priester?         
   - Er konnte nich viel machen. Der andere war viel stärker. Er holte nur noch mehr Meßwein für die an deren.       
   Mein Mitfahrar wird wieder todernst.         
   - Gott ist ganz bestimmt eine Frau, sagt er nach kurzem Schweigen.         
   - Nanu? sage ich erstaunt.         
   - Ja, warum wurde denn Gabriel zu Maria geschickt, wenn Gott männlichen Geschlechts ist?         
  Und jetzt lacht er laut auf, trinkt wieder einen Schluck Schnaps, stöhnt.         
   - Die Frauen haben auch gewisse Bedürfnisse, sagt er und wird dann wieder ernst.         
   - Trotzdem  darf  man  nie  bumsen, auch wenn man praktisch jeden Schwoof in der ganzen Gegend mitmacht. Die Mädchen sagen, daß man eine Glaze hat und alt ist, und die Älteren wollen bloß junge Burschen. Die sind am wildesten.         
  Wieder lacht er laut, kippt sich den Rest aus der        
Flasche in den Hals undstreckt dem Kopf nach hinten, damit auch ja nichts zurückbleibt. 
 
Við erum komnir upp í Skarð. Hér er þoka. Bíllinn heggur niðri á klöpp og kveinkar sér. Það kemur á mig fum og ég lít til hliðar á farþegann en sé þá ekkert nema gráan þokuvegg og grilla í mórauðan snjóskafl út um hliðarrúðuna.     
  Allt í lagi, hugsa ég með sjálfum mér. Þú ert bara hættur að sjá viðstaddan mann. Eða hvað? Hefurðu kanski verið að tala við mann sem ekki er til?     
  Ég verð að einbeita mér að akstrinum gegnum  háskarðið og niður efstu brekkurnar Siglufjarðarmegin. Þá komum við út úr þokunni aftur og niður í sólskinið. Þegar ég lít til hliðar er hausinn á honum vitaskuld þarna enn. Ögn hýr af víndreggjunum og tilhlökkun yfir að komast heim. Mér er þægð í nærveru hans eins og við séum gamlir kunningjar. Jafnvel þó hann steinþegi það sem eftir er leiðarinnar niður í bæinn. Hann fer úr bílnum neðarlega á Aðalgötu og gengur burt. Dálítið reikull í spori. Með frakkann á handleggnum. Síst af öllu á ég von á því að sjá hann aftur. Og mér þykir gott að hafa þennan bjarta síðsumarmorgun í kringum mig þegar ég er orðinn einn.  
Wir sind jetzt oben auf der Paßhöhe. Hier ist Nebel. Der Wagen stößt mit dem Chassis auf einen Felsen und stöhnt. Ich werde ziemlich kribbelig, schaue zur Seite zu meinem Mitfahrer hin. Aber ich sehe nur die graue Nebelwand und die undeutlichen Umrisse einer bräunlichen Schneewehe durch das Seitenfenster.         
   - Na, schön, denke ich bei mir. Du siehst jetzt einfach Anwesende nicht mehr. Oder was? Hast du       
vielleicht mit einem Mann gesprochen, der gar nicht existiert?         
  Ich muß mich darauf konzentrieren, über die Paßhöhe zu kommen und dann die abschüssigen Steilkurven nach Siglufjördur hinunter. Dann kommen wir wieder aus dem Nebel haraus und in den Sonnenschein. Als ich zur Seite blicke, ist sein Kopf selbstverständlich da. Ein bißchen beschwipst von dem Rest Schnaps und von der Freude darüber, nach Hause zu kommen. Ich fühle mich wohl in seiner Gegenwart, so als og wir alte alte Bekannte wären. Obwohl er den ganzen Rest der Strecke bis in den Ort keinen Ton von sich gibt. Er steigt unten an der Hauptstraß e aus und geht fort. Ein bischen unsicher auf den Beinen, mit dem Mantel über dem arm. Es ist nwahrscheinlich, daß ich ihn wiedersehe. Und ich genieß es, diesen hellen Spätsommermorgen um mich herum zu haben, nachdem ich allein bin.  
 
 
Nú gefst mér tími til að skoða bernskuslóðirnar. Héðan fór ég  átta ára gamall. Síðan er röskur aldarfjórðungur. Ég legg bílnum framan við Kaupfélagið, stíg út og heilsa gamalkunnum húsum. Við Hvanneyrarbrautina stendur afahús. Þá hét það Ránargata 14. Ég man þetta heimilisfang, enda var það fyrsta þekking mín á veröldinni.     
  Minningarnar fara að streyma til mín þegar ég nálgast þennan miðpunkt heimsins. Einu sinni hímdi ég daglangt og fram á nótt bakvið gluggakrílið efst þarna á stafninum. Hafði látið véla mig í áflog við Góa vin minn, orðið reiður og lamið hann í andlitið. Man enn hvernig hann lá hreyfingarlaus í svörtum sandinum og vætlaði rautt blóð úr nefinu á honum. Mér fanst ég hafa vegið hann. Flýði upp á háaloftið, hjólaði þungri taurullu út á lofthlerann og bjó um mig eins og sagnahetjan Gunnar á Hlíðarenda; með boga og örvar innan við gluggann. Ætlaði að selja líf mitt dýrt.     
  Kristján afi minn hafði smíðað mér bogann úr tunnugjörð, sem í þá daga voru úr gljúpum viði. Smíðaði mér líka skíði úr tunnustöfum. Hendurnar á honum voru smáar og fínlegar. Litlifingur krepptur inn í lófann. Eftir árarnar í hákarlalegunum. Á löngutöng hægri handar vantar hálfan fremsta köggulinn. Og það er á honum kartnögl. Þannig kartnögl hafði Bergþóra kona Njáls á Bergþórshvoli á hverjum fingri, segir hann mér oft. Það hefur síðan hjálpað mér að skilja þá persónu. Einlægt voru þessar hendur að smíða eitthvað fyrir mig. Státna fugla úr ýsubeini, síldarbáta úr plankaafgöngum. Á þeim voru smærri nótabátar. Önglar fyrir davíður.     
  Ásgrímshús er sunnan við afahús. Á kvöldin kom Ásgrímur út á pallinn hjá sér og kallaði.     
   - Kiðakið!      
  Og geiturnar hans komu skondrandi ofan úr fjalli þegar hann var búinn að kalla þrisvar. Einn daginn er komin hvít ábreiða fyrir gluggana í Ásgrímshúsi. Eftir það stóð hann aldrei á pallinum hjá sér. Hann var dáinn. Og enginn sem kallaði á geiturnar þegar kvöldaði. Ef ég man rétt þá var hann sjálfur með fannhvítt geithafurskegg.   
 
Jetzt habe ich Zeit, die Stätten meiner Kindheit zu beschichtigen. Ich war acht Jahre alt, als ich wegging. Seitdem ist gut ein Vierteljahrhundert vergangen.        
Ich parke den Wagen vor dem Kaufgenossenschaftsladen, steige aus und grüße altbekannte Häuser. Am Ende von Hvanneyrargaße steht das Haus meines Großvaters. Damals hieß es Oceangaße 14. Ich kann mich an diese Adresse erinnern, denn das war ja schließlich mein erster Wissen von der Welt.         
  Die Erinnerungen ströhmen auf mich ein, als ich mich diesem Mittelpunkt der Welt nähere. Einmal habe ich einen ganzen Tag lang und bis in die Nacht hinein hinter dem winzigen Fenster ganz oben im Giebel gehockt. Hatte mich zu einer Rauferei mit        
meinem Freund Gói hinreißen lassen, war wütend geworden und hatte ihn ins Geschicht geschlagen.        
Erinnere mich noch, wie er da bewegungslos im schwatzen Sand lag und ihm rotes Blut aus der Nase sickerte. Ich hatte das Gefühl, daß ich ihn erschlagen hatte. Floh nach oben auf den Dachboden, rollte eine schwere Stoffrolle über den  Lukendeckel und richtete mich so ein wie der Sagaheld Gunnar von Hlídarendi; mit Pfeil und Bogen dicht beim Fenster. Hatte vor, meine Haut teuer zu verkaufen. Mein Großvater Kristian hatte mir den Bogen aus einem Faßring gemacht, denn damals waren die aus geschmeidigem Holz. Hat mir auch Skier aus Faßdauben gefertigt. Seine Hände waren klein und zierlich, der kleine Finger nach innen gekrümmt, durch das Rudern beim Haifischfang. An Mittelfinger der rechten Hand fehlte die oberste Spitze, und dort war nur eine gelbe Kralle. Solsche Nägel hatte Bergtora, die Frau von Niall auf Bergthorshvoll, an jeden Finger, sagte er mir oft. Das hat mir später geholfen, diese Person zu verstehen. Stets waren Großvaters Hände damit beschäftigt, etwas für mich zu schnitzen, forsche Vögelchen aus Schellfischgräten, Heringsboote aus Plankenresten. Darauf waren kleine Beiboote. Haken für Kranvorrichtungen.       
  Das Asgrímshaus liegt an der Südseite von Großvaters haus. Abends trat Asgrímur auf seine Veranda und rief: "Zickezickezick!" Und seine Ziegen kamen den Berg heruntergezockelt, wenn er dreimal gerufen hatte. Eines Tages hing ein weißes Tuch vor dem Fenster im Asgrímshaus. Danach stand er nie mehr auf seiner Veranda. Er war gestorben. Keiner, der die Ziegen rief, wenn es Abend wurde. Wenn ich richtig erinnere, hatteer selber einen schneeweißen Ziegenbart . 
 
Sæunn bjó í húsinu austan við okkur. Var þar í vist. Og hún kallaði mig altaf manninn sinn. Þetta var hamingjusamasta hjónaband í veröldinni. Hún tuttugu árum eldri en ég og líklega hefur það staðið bara eitt sumar því  einlægt er sólskin kringum hana í minningunni. Ég fór á hverjum morgni, undir eins og amma var búin að þvo mér og klæða mig, niður eftir til konunnar minnar að kyssa hana góðan daginn og fá hjá henni súkkulaði að drekka. Og á kvöldin fór ég að bjóða henni góða nótt áður en amma háttaði mig.     
  En lífsháski verður að fylgja hverju hjónabandi.    
  Á heimleiðinni mæti ég fávitanum með hjólbörurnar og freistast til að setjast  upp í hjá honum. Skjálfandi af eftirvæntingu. Og hann flissar þá með sogum um leið og hann vaggar börunum á allar hliðar. Svo þeysumst við eftir mjóum rindanum á milli heims og helju með gínandi hyldýpi örvæntingarinnar á báðar hendur. Heim til ömmu sem bíður úti á dyrahellunni.     
   - Það hefur litla þýðingu að biðja ykkur að fara varlega, segir hún og dæsir með krosslagða handleggina framan á sér.     
  Þegar fávitinn með hjólbörurnar er farinn stöndum við amma um stund og heyrum tónlist úr húsinu vestan við götuna. Sæmundur á neðri hæðinni þar pínir skræka fiðlutóna undan sigggrónum fingrunum út í kvöldhúmið. Amma hristir höfuðið.    
  Ég hristi þá líka höfuðið. 
Sæunn wohnte im Haus an der Ostseite. War dort Hausmädchen. Und sie nannte mich immer ihren Mann. Das war die glücklichste Ehe auf der Welt. Sie war zwanzig Jahre älter als ich, und  wahrscheinlich hat die Ehe nur einen Sommer gehalten, denn in der Erinnerung ist ständig Sonnenschein um sie herum. Ich ging jeden Morgen, sobald Großmutter mich gewaschen und angezogen hatte, hinunter zu meiner Frau, um ihn einen Gutenmorgenkuß zu geben und Kakao zu bekommen. Und abends ging ich zu ihr, um ihr gute Nacht zu sagen, bevor Großmutter mich ins Bett steckte.         
  Aber jede Ehe ist unweigerlich mit Lebensgefahr verbunden. Oftmals traf ich auf dem Rückweg von Sæunn den Dorfdeppen mit der Schubkarre und lies mich verleiten, mich hineinzusetzen. Zitternd vor freudiger Erregung. Und er kicherte sabbernd und schmatzernd, als er die Schubkarre nach allen Seiten hin und her schaukelte. Dann sausten wir auf dem schmalen Grat zwischen Himmel und Hölle dahin,  den gähnenden Abgrund der Verzweiflung zu beiden Seiten. Nach Hause zu Großmutter, die an der  Türschwelle wartete.         
   - Es hat wenig Sinn, euch zu bitten, vorsichtig zu        
sein! sagte sie immer und seufzte, während sie die Arme vor der Brust gekreuzt hielt.         
  Als der Dorfdepp mit der Schubkarre weg war,        
standen Großmutter und ich eine Weile und hören Musik aus einem der Häuser auf der anderen Seite der Straße. Sæmundur im Erdgeschoß quelte unter schwieligen Fingern ein paar schräge Geigentöne in die Abenddämmerung hinaus. Großmutter schüttelte den Kopf.       
  Ich schüttelte dann auch den Kopf. 
 
Uppi á loftinu í Sæmundarhúsi býr rauðhært ungmenni sem einlægt vill vera að bjóða litlu krökkunum inn til sín. Lætur okkur setjast í hálfhring í kringum sig, opnar buxnaklaufina og sýnir á sér tillann. Við sitjum prúð og þögul eins og kirkjugestir og horfum á þessi ósköp. Einhvern veginn vitum við að það má ekki tala um þetta við nokkurn mann. Þetta er vanvirða. Skammarleg árátta.     
  Eins og fiðluleikurinn hans Sæmundar. 
Oben im Dachgeschoß wohnte eine rothaarige Jünglingsgestalt, die ständig kleine Kinder zu sich einlud, ließ uns im Halbkreis um ihn herumsitzen, öffnetet sein en Hosenschlitz und zeigte seinen unheimlichen Pillermann. Wir saßen brav und zweigend wie Kirchenbesucher und betrachteten das spektakel. Irgendwie wußten wir, dass wir zu niemandem darüber reden durften. Das ist etwas unanständiges. Eine schändliche Manie.       
  Wie das Geigenspiel von Sæmundur. 
 
Norðan við okkur er grár steinkumbaldi. Það er alveg sérstök vetrarminning bundin við það hús. Meðfram suðurhlið þess stóð vindstrengur að vetrinum og myndaði geil meðfram veggnum. En svo reis þverkníptur skafl eins og þrjá metra frá húsinu. Jafnaldri minn, sonur sýningarmannsins í bíóinu, liggur veikur inni í þessu húsi og við megum ekki heimsækja hann. Það er smitnæmur sjúkdómur, sem amar að honum.     
  Þegar dimmir söfnumst við undir hússtafninn og hann sýnir okkur bíó á snjóskaflinum gegnum gluggann  -  nema það sé faðir hans sem skipuleggur þetta?     
  Chaplin er að leika listir sínar þarna í vetrarnóttinni. Þá fer skyndilega að snjóa og skuggarnir af  logndrífuflygsunum hníga varlega niður myndflötinn sem verður smátt og smátt að samfeldri iðandi skuggaveitu. Litli maðurinn með stafinn og harðkúluhattinn eins og losnar frá skaflinum og trítlar út í mugguna. Kvöldið verður dimmgrátt af  logndrífu nema þar sem ljóskeilur götuluktanna standa eins og hvítir stólpar. Tveir og tveir ösla nú krakkarnir heim á leið gegnum ljóskeilurnar og bregða fyrir sig útskeifu göngulagi litla mannsins, taka ofan ósýnilega hatta, hneigja sig hvor fyrir öðrum og sveifla ímynduðum montprikum í glæsta hringi. Um stund er bærinn fullur af litlum Chaplinum - en smám saman hverfa þeir út í mistrið.     
  Og þá man ég að ég þarf að finna sýningarmanninn í bíóinu og sé að það er bjartur sumarmorgun aldarfjórðungi síðar.     
  Sól farin að skína á bæinn. 
Nördlich von unserem Haus ist ein  grauer Steinklotz. Es ist eine ganz besondere  Wintererinnerung mit diesem Haus verbunden. An seiner Südseite stricht der Wind so um das Haus herum, daß sich entlang der  Wand ein schneefreier Kanal bildete. Drei Meter vom Haus enfernt erhob sich dann eine lotrechte Schneewehe. Ein Junge in meinem Alter, der Sohn des Kinovorfürers, lag krank zu Bett in diesem Haus, und wir durften ihn nicht besuchen. Er hatte eine ansteckende  Krankheit ... doch als es dunkel wurde, versammelten wir uns am Hausgiebel, und er gab durch das Fenster eine Kinovorstellung auf der Schneewähe. Chaplin zeigte dort seine Künste in der Winternacht ... dann fing es plözlich an zu schneien, und die Schatten von den leise rieselnden Flocken sank vorsichtig auf die Bildfläche herab, die nach und nach zu einem ununterbrochenen Schattenwirbel wurde. Der kleine Mann mit dem Stöckchen und dem Bowler löste sich irgendwie von der Schneewehe und trippelte in das  Schneegestöber hinaus. Der Abend wurde dämmerliggrau vom Flockenmeer, außer dort, wo die Lichtkegel der Straßenlanternen wie weiße Seulen standen. Zwei und zwei zusammen, stapften wir  Kinder durch die Lichtkegel nach Hause und machten den watschelnden Gang des kleinen Mannes  nach, nahmen unschichtbare Bowleren ab, verneigten uns voreinander und wirbelten unsichtbare Spatzierstöckchen in eleganten Kreisen. Eine Zeitlang war der Ort voll von kleinen Chaplins, aber nach  und nach verschwanden sie im Gestöber ... und jetzt erinnere ich mich, daß ich den Vorfürer im Kino  treffen muss, und sehe, daß es ein heller Sommermorgen  ist,  eine Vierteljahrhundert später.       
  Die Sonne scheint schon auf die Stadt. 
 
Þegar ég dey hverfur þessi heimur því hann er hvergi til nema í kraftfletinum þar sem undrun mín og staðreyndir veraldarinnar mætast. Og það kemur í ljós að veröldin hefur búið  furðu minni ný viðfangsefni til að vinna úr, líka á þessum morgni.    
  Óvænt og kynleg. 
Wenn ich sterbe verschwindet diese Welt, denn sie existiert einzig in dem Kraftfeld, wo mein Erstaunen und die Fakten der Wirklichkeit aufeinandertreffen. Und es zeigt sich, daß die Wirklichkeit an diesem Morgen neue Betätigungsfälder für mein Erstaunen vorbereitet hat.      
   Unerwartete und seltsame. 
 
Það var enginn kominn í bíóið.      
  Bærinn auður nema hvað einn dökkklæddur maður kemur röltandi neðan Aðalgötuna. Hann er með mjólkurbrúsa í hendinni og plástur á  hausnum. Tekur ekki kveðju minni þó mér sýnist þetta vera farþeginn minn frá í morgun. Eins búinn og þá nema hvað fötin eru nú tandurhrein og nýpressuð. Hann gengur steinþegjandi hjá eins og ég væri ekki til. Það ískrar í höldunni á mjólkurbrúsanum og hann stefnir á svæðið framan við Kaupfélagið. Ég fer í humátt á eftir honum. Fyrir utan okkur tvo er ekkert lífsmark í bænum. Hann gengur að steinsteyptri upphækkun - líklega gömlum húsgrunni, leggur þar frá sér mjólkurbrúsann, stígurhátíðlega fram á brúnina, dregur upp vasabiblíu, heldur henni tilgerðarlega framan á brjóstinu. Og fer að predika.     
  Það er gylltur kross á biblíunni.      
   - Sjáið að ykkur í tíma, segir hann. Danshús og lauslæti eru vélabrögð Andskotans. Sjáið að ykkur í tíma og snúið huganum til Hans sem dó á krossi fyrir okkur öll!     
  Ég lít við og gái allt í kringum mig. Þar er enginn maður. Ég er eini sýnilegi áheyrandinn á þessum fundi. Ræðumaður telur að heimsendir sé í nánd og varar alla nærstadda við.     
   - Menn eru jafnvel upp um fjöll og firnindi að guðlasta og drýgja hór, margítrekar hann eins og stef  í  ræðunni. Að lokum þylur hann Faðirvorið, tekur mjólkurbrúsann og fer.     
  Eftir verð ég einn og veit ekki hvaðan á mig stendur veðrið. 
Es ist noch keiner im Kino. Der Ort leer.         
  Nur ein dunkelgekleideter Mann kommt die Haubtsraße heruntergeschlendert. Er hat eine Milchkanne in der Hand und ein Pflaster auf dem Kopf. Reagiert nicht auf menen Gruß, obwohl es mir scheint, daß es mein Mitfahrar von heute früh ist. Ganauso angezogen, nur sind die Kleider pieksauber und gebügelt. Er geht stumm und zweigend vorbei, als ob ich nicht da wäre. Der Henkel seiner Milchkanne quietscht,  und er geht in Richtung auf dem Platz vor dem Kaufgenossenschaftsladen. Ich gehe schnurstracks hinter ihm her. Ausser uns beiden gibt es keine Anzeichen von Leben in dem Ort. Er geht zu einer betonierten Erhöhung hin - wahrscheinlich ein altes Hausfundament - stellt die Milchkanne ab, steigt feierlich auf die Kante hinauf, zieht eine Taschenbibel hervor und hält sie sich mit Pathos vor die Brust. Und fängt an zu predigen. Auf der Bibel ist ein vergoldenes Kreuz.         
   - Geht in euch zur rechten Zeit, sagt er. Tanzlokale und ausschweifende Lebenswandel sind Verlockungen des Teufels. Geht in euch zur rechten Zeit und richtet eueren Sinn auf IHN, der für uns alle am Kreuz gestorben ist!         
  Ich schaue nach hinten und überallhin. Da ist niemand. Ich bin der einzige sichtbare Zuhörer auf dieser Versammlung. Der Redner ist der Meinung, daß der Weltuntergang nahe bevorsteht, und warnt alle Umstehenden.         
   - Die Menschen betreiben sogar in der erhabenen Abgeschiedenheit der Berge Gotteslästerung und Hurerei, wiederholt er öftermals wie ein Refrain in seiner Rede. Zum Schluß betet er das Vaterunser herunter, nimmt seine Milchkanne und geht.   Ich bleibe allein zurück und weiß überhaupt nicht was los ist. 
 
Seinna um daginn hafði ég sýningu í Siglufjarðarbíói. Gestir voru ekki færri en forðum daga undir glugganum í vetrarminningunni, en heldur ekki öllu fleiri. Ég er líka orðinn vanastur hálftómum húsum. Hitt er verra  þegar ég fer að spyrja staðarbúa um farþega minn frá morgninum. Ég lýsi  honum sem nákvæmast, leik göngulagið og talsmátann.     
  En enginn kannast við þennan mann.     
  Ólíklegt þó að í bænum sé maður sem skandalíserar á laugardagsböllunum og predikar Guðsríki á sunnudagsmorgnum nema allir hér kannist við hann. Er kanski verið að leyna mig einhverju?     
  Nei, menn eru raunverulega á svipinn eins og þeir haldi að ég sé ekki með öllum  mjalla.     

Og með þá skömm á bakinu er ég aftur kominn inn að Hraunum í Fljótum á leið til Sauðárkróks. Þar á ég að hafa kvöldsýningu.     
   - Hérna var það sem hann kom uppí, segi ég við bílinn minn.     
  Og mér verður litið í baksýnisspegilinn til að virða fyrir mér staðinn þar sem ég sá þennan kynlega farþega minn fyrst. Sé þá að flaskan er enn í baksætinu. Þessi sem hann kláraði úr. Og vínið enn í henni. Þetta sem ég sá hann drekka.     
   - Hindurvitni, segi ég upphátt.     
  En þessi maður hefur samt verið til í höfðinu á mér hálfan dag. Þó hann væri hvergi annars staðar. Ekki frekar en aðrir. Því við erum náttúrlega hvergi til nema hvert í annars höfði.     
  Lítið við því að gera nema halda bara áfram.     
   

júní 1998.  
Später am Tage habe ich die Vorstellung im Ortskino. Es sind zwar nicht weniger Zuschauer da als seinerzeits unter dem Fenster in der Wintererinnerung, aber auch nicht viel mehr. Ich bin an halbleeren Sälen gewöhnt. Schlimmer aber wird es, als ich die Ortsansässigen nach meinem Beifahrar von heute  Morgen frage. Ich beschreibe ihn so genau wie mögkich, ahme seinen Gang nach und seine Sprechweise.         
  Aber keiner kennt diesen Mann.         
  Unwahrscheinlich, daß es in dem Ort einen Mann gibt, der samstagabends auf Tanzveranstaltungen Randale macht und sonntagsmorgens das Reich Gottes verkündet, ohne daß ihn jemand hier kennt.        
  Hält man vielleicht etwas vor mir geheim?         
  Nein, die Leute machen eher Mienen, als ob sie glaubten, daß ich nicht alle Tassen im Schrank habe.         

Und mit dieser Blamage im Nacken bin ich wieder bei Hraun in der Gegend Fljót angekommen, auf dem Weg nach Saudárkrókur. Dort soll ich eine Abendvorstellung geben.         
   - Hier war es, wo er eingestiegen ist, sagte ich meinem  Wagen.         
  Und ich blicke unwillkürlich in den Rückspiegel, um noch einmal die Stelle anzuschauen, wo ich meinen seltsamen Passagier zum ersten Mal begegnet hatte. Sehe dann, daß die Flasche immer noch auf  dem Rücksitz liegt. Die, die er leergemacht hat.         
  Und der Schnaps ist noch drin. Den ich gesehen habe, wie er ihn austrank.         
   - Hirngespinste, sage ich laut.         
  Aber dieser Mann hat trotzdem einen halben Tag in meinem Kopf existiert. Obwohl er sich vielleicht nirgendwo anders besteht. Nicht anders als andere.       
  Wenig dagegen zu machen, außer weiter zu fahren.       
    

juni 1998.
 


 

 




 
©Bertolt Brecht   
Vom ertrunkenen Mädchen 
 Kvæði um drukknaða stúlku     
  Þýðing: Þorgeir Þorgeirson © leshús
 
 1        
 
 Als sie ertrunken  war und hinunterschwamm  
 Von den Bächen in die größeren Flüsse  
 Schien der Opal des Himmels sehr wundersam  
Als ob er die Leiche begütigen müsse.  
1          
 
Þar sem hún drukknuð flýtur fram sinn veg  
fyrst eftir læknum þaðan niður í ána  
skín himindjásnsins birta líknsamleg  
líkt eins og til að signa hana dána.
 
2        
 
 Tang und Alger hielten sich an ihr ein  
 So daß sie langsam viel schwerer ward.  
 Kühl die Fische schwammen an ihrem Bein  
 Pflanzen und Tiere beschwerten noch ihre letzte Fahrt.  
2         
 
Setjast að henni bæði þari og þang  
svo þyngjast tekur skriður hennar óðum  
og fiskar svalir synda henni í fang  
seinasta spöl hennar á þessum slóðum. 
 
3       
 
 Und der Himmel ward abends dunkel wie Rauch  
 Und hielt nachts mit den Sternen das Licht in Schwebe.  
Aber früh ward er hell, daß es auch   
 Noch für sie Morgen und Abend gebe. 
         
 
Er kvöldar dettur reyklitt rökkur á  
og rauðanóttin stjörnur vaka lætur   
en morgunljóminn lýsir svo hún má  
líða í gegnum bæði daga og nætur. 
 
4        
 
 Als ihr bleicher Leib im Wasser verfaulet  war  
 Geschah es (sehr langsam), daß Gott sie allmählich vergaß.  
Erst ihr Gesicht, dann die Hände und ganz  zuletzt ihr Haar. 
Dann ward sie Aas in Flüssen mit vielem Aas. 
4          
 
Í vatninu tekur að fúlna hinn fölleiti nár  
og faðir vor, drottinn, (smám saman) líka að gleyma  
andliti fyrst og svo gleymast hendur loks hár  
og hræ flýtur burt meðal hræja er fljótin geyma. 
 
 
 

 


 
Þorgeir Þorgeirson: 
Frelsi I  
© leshús    

Þín veika lund hún var þín sterka hlið   
því viljaleysið hefur allt sitt fram   
og heyrir ekki heimsins vargagjamm   
né háreystinnar værðarlega klið.   

Þitt frelsi það var fangaklefans ró   
en freistingin þín staðfesta og því   
var sál þín eins og barn í berjamó   

og bið þín líkust ferðalagi í   
veröld þar sem allt er alltaf nýtt.   
Engu verður nokkurn tíma breytt.   

Tíminn líður eins og ekki neitt   
og enginn getur fortíðina sýtt.   
En framtíðin er forkastanlegt dót   
og fegurðin svo dásamlega ljót. 

Thorgeir Thorgeirson: 
Freiheit I  
 © Übersetzung: Franz A Gíslason    

Die Willensschwäche war dein starker Zug.  
Erfolg hat stets die Willenlosigkeit.  
Sie überhört das Wolfsgeheul der Zeit.  
Der Lärm ist ihr ein sanfter Sinnestrug.  

Für dich war Freiheit nur die Ruh im Knast  
und die Versuchung hat dich nie bedrückt.  
Dein Geist war wie ein Kind das Beeren plückt.  

Die Wartezeit wie Reise ohne Rast  
durch Land wo alles sich im Nu erneut  
daß keiner jemals etwas ändern kann.  

Die Gegenwart geht inhaltslos voran  
da niemand die Vergangenheit bereut.  
Die Zukunft ist ein Unfug ohne Wert.  
Die Schönheit ist in Häßlichkeit verkehrt.

 
 



  
Þorgeir Þorgeirson:    
Frelsi II  
© leshús   

Og hverjum skyldi koma þetta við?   
Það kennir okkur líka harla fátt.   
Nema að lífið, lítilþægt og smátt   
líður til hafs með kurteislegum nið.   

Og hver vill enda koma og hlusta á það   
kynlega mas við harðan gráan stein   
er lind þíns upphafs líður hæg og ein   
um land sem hvergi getur átt sér stað?   

Og hver vill lengur sjá hið bláa blóm?   
Við bakkann stendur það svo undra smátt.  
En verður í rökkri furðu fjólublátt   
fjarlægðartákn í brúnum moldarskóm.   

Og þá er líka sólin sest og grátt   
suðvesturloftið roðnar smátt og smátt. 

Thorgeir Thorgeirson:   
Freiheit II  
© Übersetzung: Franz A Gíslason    
 
Und wen geht das denn wirklich etwas an?  
Es sagt uns kaum was neues ohnehin.  
Nur daß der kleine Alltag ohne Sinn  
belanglos murmelnd rinnt zum Ozean.  

Und wer hört noch wie albern musiziert  
die Quelle deiner Herkunft im Gestein  
und rieselt weiter langsam und allein  
durch Land das auch nicht wirklich existiert.  

Und wer sieht noch am Ufer wo sie steht  
dir blaue Blume die so zärtlich blüht  
bis abends wenn sie veilchenfarben glüht  
der Ferne Zeichen dunkelfüssig geht.  

Doch rötet dann der Sonnenuntergang  
das Grau den fernen Horizont entlang.