Ojú, þessi jörð með sínum vitum og skipum, eyjum og löndum, borgum og mannfólki, hún er stjarna. Eitt af mörgum ljómandi fögrum teiknum himinhvolfsins.       
  En þetta er enn ekki orðið þér ljóst því að þú  ert nýrgræðingur í  heimi orðanna og verður um sinn að bjargast við hljóð og myndir.       
  Þú ert staddur við friðlaust og kvikult upphaf þín sjálfs.  Þetta er  snemma vors og þú liggur í bólinu þínu,  nýr í tímanum, óviti, fullur af  voldugum grun.       
   Þú liggur vakandi og ert að hlusta.       
   Liggur og ert að hlusta á kvöldlúðurinn. 

Ja, Jorden med dens fyrtårne og skibe, öer og lande, byer og mennesker, er en stjerne, et af  firmamentets mange skønne lysende himmeltegn.  
  Men det véd du endnu ikke, for du er ganske ny i  ordenes verden og må foreløbig klare dig som bedst med lyde og billeder.  
  Du er i din begyndelses urolige men liflige brændpunkt. Det er det tidlige forår, og du ligger i din seng, ny i tiden, uvidende, men fuld af vældige anelser.  
  Du sover ikke, men ligger og lytter.   
  Du ligger og lytter til Aftenens Horn. 

Og þá kemur nótt.       
  Nóttin leggst onyfir húsþökin.      
  Nóttin glampar í öllum rúðum og regnvatnspollum á blámáluðum olíutunnulokum. 

Så kommer natten.  
  Natten står over alle tage.  
  Natten funkler i alle ruder og i regnpytterne på de blå petroleunstønders låg. 

Undir himinloftinu eru engir bitar.      
  Í túninu neðan við hús öldungsins stendur tómur rúmbálkur. Hann  er úr trimbri og  nýskúraður. Hann er til þerris í sólinni en það er bara ekki reglulegt sólskin því öldungurinn situr á bríkinni og reykir pípu. Og reykbólstrarnir frá honum gera sólina rauða og móskulega.     
  Öldungurinn situr og gónir upp undir himinloftið þar sem reykurinn  er að hrannas t upp í stóreflis ský.     
  Þangað til skýin eru líka horfin, ekkert að sjá     
nema reyk og þoku.  

Himlens loft har ingen bjælker.   
  I tunet udenfor Den gamle Mands hus står en tom seng.  Den er af  træ og nyskuret. Den skal stå og tørre i solen,  men det er ingen  rigtig  sol, for Den gamle Mand sidder  på sengekanten og ryger på sin pibe, og i hans vældige røg bliver solen rød og mat.  
  Den gamle Mand sidder og ser op mod himlens loft, hvor røgen  samler sig isorte skyer.  
  Tilsidst er der heller ingen sky at se, bare røg og tåge.  

Orð koma fjúkandi. Eða þeim snjóar hljóðlega. Nema þau setjist á rúðuna eins og rigning eða frostrósir.       
  Orð standa eins og blómlaukar í krukkum, vafin í gráleit ramarhús.       
  Einn daginn eru svo kramarhúsin öll á bak og burt og þá er von á ilmandi hyasintum og túlípönum.       
  Hyasinta og túlípani eru fallegustu orðin. Þú verður aldrei leiður á að segja þau og leika þér með þau.      
  "Túlípani - hyasinta - hyapani -túlísinta - sintípani - túlíhya". 

Ordene kommer fygende. Eller kommer stille dalende.  
Eller sætter sig på ruden som regndråber eller som isblomster.  
  Ordene står som blomsterløg i glas, dækket af  grå kræmerhuse. Så en dag er kræmerhusene væk, og så er de duftende hyacinter og tulipaner på vej.   
  Hyacint og Tulipan er de dejligte ord. Du kan ikke blive træt af at nævne dem og læge med dem.  
  "Tulipan - Hyacint - Hyapan - Tulicint - Sintipan - Tulihy." 

Veröldin er óhemju stór.      
  Hún er bæði land og vatn, mest þó vatn. Hvert sem litið er sést  einhvers staðar blika á vatn og það heyrist niða. Og fyrir ber að maður geti líka staðið og horft á Guð svífa yfir vötnunum     
eins og  glóandi  ský.     
  En landið er líka mikið, bæði fjöll og dalir.      
  Lengst í norðri rís heiðin með lyngbrekkur og skvaldrandi eljusamalæki, sumir heyrast skvaldra í kolamyrkri langt niður í jörðinni.     
  Enn  norðar, þar sem sólin gengur undir á sumrin, eru fjöllin ókunnugu. Eitt þeirra er hæst og tindurinn flatur að ofan. Þar er     
Guðsgólfið. Þar  hvílist Guð ef hann verður þreyttur á því að svífa í gegnum tómið yfir vötnunum.     
  Guðsgólfið er lagt með gráum steinhellum sem vindur og regn er búin að gljáfægja. Þar einhvers staðar í hellugólfinu er stóreflis     
grænn mosabyngur þakinn ljóslómum. Það er koddinn hans Guðs. Steintöflur Guðs eru skrifaðar með letri.   Í bjartri sumarnóttinni stendur Guð á hellugólfinu sínu og lítur yfir heiminn. "Ekkert dylst fyrir augliti hans".   
  Svo krýpur hann á kné og skrifar á töflurnar stóru. 

Verden er uhyre stor.      
  Den består dels af land og dels af vand, men dog mest af  vand.  Hvorhen du vender dit blik ser du vandet blinke et eller andet sted  og hörer det lyde, og sommetider kan man også stå og se Gud  svæve over vandene som en lysende sky.  
  Men der er også land, med bjerge og dale.  
  Højt í nord ligger heden med sine lyngbakker og travle klukkende  bække, hvoraf nogle klukker i mörket under jorden. Endnu længere  borte i nord, der hvor solen går ned om sommeren, står De fremm-  ede  Fjelde. Det højeste af de Fremmede Fjælde har en flad top. Det er Guds Gulv. Her hviler han sig når han er træt af at svæve over vandene ude i afgrunden.  
  Guds ulv er stensat med grå tavler, som er fejet og  
skuret rene af  blæst og regn. Et sted mellem stenene er der en stor grøn mosflade fuld af lysende blomster. Det er Guds hovedpude.  Guds tavler er fulde af Skrift.  
  I de lyse nætter står Gud på sit stengulv og skuer ud over verden. "Intet undgår hans øje."  
  Så knæler han ned og fylder de store tavler med skrift.

Á sumrin kemur aldrei nótt. Þá er alltaf bjart og veröldin full af  sumarstelpum.     
  Þær eru að hlæja og syngja út um allt - inni í stofu og frammi í eldhúsi, úti á tröppum og við dyragáttirnar, í vindinum niðri í fjöru  eða þá í bylgjandi túngrasinu.     
  Alltaf eru  þær  nálægar og hárið á þeim og kjólarnir og  hendurnar anga eins og blýantar eða rúllupylsa eða rænfang og  stör.     
  Sumarstelpur tylla sér á svignandi greinar og vingsa löngum  fótleggjum. Þær ganga á stultum. Þær eru í feluleik handan við  túngarðana og gripahúsin. Þær sitja á skurðbörmunum og þræðablóm á tvinna. Þær fletta myndabókum. Þær hengja skilerí upp á veggina yfir rúmunum  sínum.     
  Þegar kvöldar sitja þær við rúmstokkinn þinn og syngja.     
  Ein þeirra kemur bara til þín meðan þú sefur. Allt í einu er hún hjá  þér. Stendur og gónir á þig stórum augum. Segir ekkert, kemur ekki við þig, bara gónir.     
  Þú verður að fara með henni - og þið svífið lágt yfir jörðinni um mannlausar götur í nóttinni, yfir lyngheiði og hljóðlát ríslandi vötn  og þaðan inn í bleikan himin úti á heimsenda þar sem turninn rís.  

Om sommeren er der ingen nat. Så er det altid lyst, og verden er fuld af Sommerpiger.  
   Allevegne höres deres latter og sang - i stuer og køkkener, på trapper og i døre, i blæsten ved stranden eller ude på den bølgende mark.  
  Altid er de nær med deres hår og töj og deres hænder, der lugter af blyant eller af rullepølse eller af regnfamg og karse.  
  Sommerpigerne sidder og svinger med store ben på gyngende grene. De går på stylter. De leger skjul mellem gærder og udhuse. De sidder på grøftekanter og trækker blomsterhoder på snor. De blader i billedebøger. De sætter små billeder i vifrer på væggene over deres senge.  
  De sidder og synger ved din seng om aftenen.  En af dem kommer kun til dig når du sover. Pludselig er hun der og står og stirrer på dig med store öjne. Hun taler ikke, hun rører ikke ved dig, hun bare stirrer.  
  Hinde må du følge - svævende lavt hen over jorden, gennem øde nattegader, over lyngheder og sagte hviskende vande og ind i den blege himmel yderst ved Verdens Ende, hvor tårnet står. 

Það er fallegt orð að þjóta. Vindurinn þýtur,    
skýin þjóta og öldurnar þjóta yfir vatnið.     
  Tíminn þýtur.     
    - Hvers vegna þýtur tíminn?     
    - Hann er að flýta sér.     
    - Hvers vegna er hann að flýta sér?     
    - Hann þarf svo mörgu að sinna.     
    - Hvert er tíminn að þjóta?     
Þögn.     
   - Hvað er tími?     
 Löng þögn.     
   - Er hann allt sem þýtur?     
   - Jú, einmitt. Hann er allt sem þýtur.     
_ _ _ 

Ile er et dejligt ord. Blæsten iler, skyerne iler, bølgerne iler ude på vandet.   
  Tiden iler.   
   - Hvorfor iler tiden?   
   - Fordi den må skynde sig.   
   - Hvorfor m°den skynde sig?   
   - Fordi det er so meget den skal ha gjort.   
   - Hvor iler tiden hen?   
  Tavshed.   
    - Hvad er tid?   
   Lang tavshed.   
    - Er det alt det der iler?   
    - Ja netop. Det er alt det der iler.  
_ _ _  

Komið nýár. Þá er allt nýtt.       
  Lækir og vötn undir ísi - og hvar áttu þá að sigla, skipið mitt nýja, jólagjöfin mín kæra?     
  Nei, það verður þá að bíða.     
  Þið skuluð bara bíða, skipstjóri og stýrimaður, bátsmaður og háseti,  kokkur og hjálparkokkur (æ, þessi orð, svona falleg öll) á  meðan snjónum hleður niður og frostin ganga.     

Det er Nytår. Så er alt nyt.   
  Det ligger is på alle vandløb og alle søer - og hvor skal du så sjle,  mit lille nye skib, min julegave?  
  Nej, så må det vente.  
  Så må I vente, Kaptajn og Styrmand, Bådsmand og Jungmand og  Kok og Koksmat (åh alle disse dejlige ord!), mens sneen sner og  frosten fryser.