|
föroyisk
|
| Þorgeir Þorgeirson
|
Söga oyggjaskeggjans
Novembertorshavn |
Eybúasaga
Nóvemberþórshöfn |
| Christian Matras
|
Eydna
Úr sjón og minni |
Hamingja
Séð og munað |
| SØGA OYGGJARSKEGGJANS |
EYBÚASAGA
|
|
©leshús
|
| 1
oyggin er land i havi og i aldir slapp eingin hagar uttan fljúgvandi fuglar ríggjutir vindar og kloddalig skýggj |
1
eyjan er land úti í hafinu og lengi vel komst þangað enginn nema fljúgandi fuglar dyntóttir vindar og tætingsleg ský |
| 2
men eftir steinøld bronsuøld og jarnøld fóru teir at smíða skip og sigla burtur úr londunum sum flytifuglur hatar |
2
en að liðinni steinöld bronsöld og járnöld fóru menn loks að gera sér ferjur og sigla burt úr löndum sem farfuglar hata |
| 3
og sjófarin varð kunnugur við ferð tíðarinnar íð líður um hugan sum havaldan uttan at vika dýpið |
3
sæfarinn kynntist hreyfingum tímans um hugann eins og hafalda yfir sjávarflöt án þess að hagga við djúpunum |
| 4
og sjófarahugurin var til langt undan sjóferðunum og livir helst lengi eftir at sjóferðir verða gloymdar |
4
enda sæfarahugurinn til svo löngu áður en sæferðir hófust og lifir trúlega eftir að sæferðir verða fallnar í gleymsku |
| 5
tí fjúgvandi fuglar ríggjutir vindar og kloddalig skýggj eru sálarstyrki teirra íð finna lívsflóttaleiðirnar til lívið |
5
af því að fljúgandi fugl dyntóttur vindur og tætinglegt ský eru sálaröfl þeirra sem rata lífsflóttaleiðir til lífsins |
| 6
men tá ein royndur sjófari hyggur eftir kemur tað honum fyrir at heimsins oyggjar eru spjaddar men líðingin undarliga víð og djúp |
6
en þegar margreyndur sæfari skoðar í hug sér virðist honum eyjar heimsins strjálar en þjáningin undra víðáttumikil og djúp |
| 7
og ein tigandi ótti kemur á hann fyri londunum sum flytifuglar hata og við tað nívandi myrkrið íð bíðar har allar ferðir enda |
7
og það grípur hann þögull beygur við löndin sem farfuglar hata og vandlega skipulagt myrkrið sem bíður við lok allra ferða |
| 8
tá setti hann heldur búgv í oynni enn at venda aftur til uppruna sín og soleiðis varð oyggjarskeggin til av ræðslu ferðamannsins |
8
þá staðfestist hann í eynni heldur en hverfa til uppruna síns og þannig varð eybúinn til úr þöndum kvíðboga ferðalangsins |
| 9
hetta vita sjálvsagt øll |
9
þetta vita náttúrlega allir |
| 10
tí oyggjaskeggin tosar um heimbýli sitt sum um hann sær tað bráa yvir havið til fólk fær sjóverk av at lurta |
10
því eybúinn talar jafnan um heimkynni sín eins og hillingar séðar utan af hafi þangað til menn verða sjóveikir að hlusta |
| 11
og hann finnur aldri leiðina heim utan at fara kring knøttin |
11
og aldrei ratar hann heim nema leiðina umhverfis hnöttinn |
| 12
og sum fuglur angandi undir hvørjari fjødur av fjarløgðum støðum kemur hann fljúgvandi gjøgnum kloddalig skýggj og ríggjutar vindar |
12
eins og fugl með anganir fjarlægra staða undir sérhverri fjöður kemur hann fljúgandi handan um tætingsleg ský og dyntótta vinda |
| 13
paris rom new york jerusalem stockholm florens warszawa athen wien prag accra og peking verða aldri heimbýli oyggjarskeggjans |
13
parís róm new-york jerúsalem stokkhólmur flórens vrasjá aþena vín prag akkra eða peking verða aldrei heimkynni eybúans |
| 14
men nógva staðni verður lagt at landi á teirri ævigu ferðinni burtur og heim |
14
en viðkomustaðir á eilífri vegferð að heiman og heim eru margir |
| © Þýðing:Turið Joensen & Þorvaldur Kristinsson |
| Christian Matras:
Eydna ©originaltekst: Christian Matras Tann eydna, sum tú droymdi um á
nátt
Men aftur spenti hann sitt stolta flog
|
Lykken
© oversættelse: William Heinesen Om lykken drömte jeg i nat, den fór
Men atter stolt den spændte fanget ud
Hamingja
Þig dreymdi í nótt um hamingju
og hún
kom státin upp og hvarf í heiðið
blátt
|