|
| |
|
botnadalsbær;
leifar gamalla tíma og
sagnir um Huldufólkskirkju
|
|
|
 |
| Búið var í Botnadal á árunum 1832 til 1844. Á þessum árum
var aukning í hjáleigubúskap. Þrátt fyrir það þá hefur búskapur í Botnadal
verið æði erfiður sökum náttúruafla.
Enn má sjá tóftir af bænum í Botnadal, bærinn sjálfur og þrjú útihús.
Bærinn hefur ekki verið mjög stór af tóftum að dæma.
Hér eru myndir af tóftunum í Botnadal. |
|
 |
| Því miður þá hef ég ekki frekari upplýsingar um fyrrum íbúa
í Botnadal né frekar því tengdu. Ef einhverjir hafa upplýsingar og eru
tilbúnir að deila því með mér þá er hægt að senda mér póst á
ate@simnet.is eða skrifa athugasemdir í
gestabókina mína.
Sagan um huldufólkskirkjuna í
Botnadal;
Hafsteinn Björnsson, miðill, skýrir frá reynslu sinni sem
hann varð fyrir í Botnadal 1938. Hafsteinn dvaldist á Nesjum í Grafningi um
tveggja ára skeið og varð oft var við huldufólk, kindur þess og hesta. Undir
lok dvalarinnar var Hafsteinn orðinn vel kunnugur huldufólksbyggðinni og
vissi upp á hár hver bjó í hvaða steini eða kletti. |
|
 |
| Sagan um Botnadal hljóðar svo:
"Ég var staddur í Brekkunni norðvestan megin
í dalnum. Furðaði mig stórlega á því, sem mér bar fyrir augu. Stór hóll, sem
ég hugði að ætti að vera þarna gegnt mér hinum megin í dalnum, var allt í
einu horfinn. Í stað hans blasti við mér fögur kirkja. Stóð kirkjan opin og
sá ég inn að altarinu. Þar á loguðu ljós og yfir því var fögur altaristafla.
Litur kirkjunnar að innan var ljósblár. Sá ég nú að fólk dreif að úr öllum
áttum. Sumir komu ríðandi, aðrir fótagangandi. Þetta fólk var á öllum aldri,
allt frá smábörnum á fyrsta ári upp í hrörleg gamalmenni, sem rétt eigruðu
áfram. Búningur fólksins var harla sundurleitur. Var sumt fremur fátæklega
til fara, en margir voru þarna í glitklæðum og var búningur sumra kvenna
mjög skrautlegur. presturinn var háaldraður, stór vexti og virðulegur með
hvítt alskegg, sem féll niður á bringu. Hann kom frá bæ, sem var skammt frá
kirkjunni, kom hempuklæddur út úr bænum og gekk þannig til kirkjunnar.
"Hafsteinn fylgdist með athöfninni, sem var greinilega skírn tveggja barna.
Sýnin tók þó brátt enda: Framhald........... |
|
 |
| "En allt í einu var stórri
hendi brugðið fyrir auglit mér og henni veifað fram og aftur. Fékk ég þá
glýju í augun og fann til hræðslu. Ég reyndi samt að láta eins og ekkert
væri. Og í gegnum þessa stóru hönd sem stöðugt tifaði fyrir andlitinu á mér
sá ég eins og í móðu huldufólkskirkjuna og fólkið, sem nú var að ganga út,
þar til allt rann saman við umhverfið. Höndin, sem brugðið var fyrir augu
mér, hvarf og sýnin horfin. Eftir stóð venjulegur hóll, þar sem kirkjan hafði áður
staðið". Árið áður en þetta gerðist hafði Hafsteinn séð skrautbúið fólk koma
gangandi yfir ísi lagt Þingvallavatn og stefna á Botnadal. Eftir að hann
var varð vitni að skírninni taldi hann víst að það hefði verið á leið til
messu í álfakirkjunni.
Álfakirkjan sem Hafsteinn vísar í er að
"finna" í hamrabelti í Botnadal. Upplýsingaskilti sem geymir þessar
upplýsingar er við staðinn. Ljósmyndin hér fyrir ofan sýnir hamrabeltið sem
um er rætt. |
|
|
Myndir AÞE; Maí 2006 |
|
